Jest i drugi!

i

Ząbek! Dodam gwoli ścislości. Dla mnie to takie oczywiste... że jak drugi - to ząbek Hani. Ale jak z wielką radością oznajmiałam wczoraj mamie, że jest drugi! Mama jakoś nie odgadła od razu o co chodzi, wahała się, jakby zaniemówiła na chwile... nie mogła skojarzyć co mam na myśli... musiałam ją mocno naprowadzić, że chodzi o Hani ząb. Dopiero potem okazalo się, (dzięki 2 szpiegom podsłuchującym rozmowę), że przez tę chwilę mamie przyszło do głowy, że może drugi potomek w drodze;) A mnie nie przyszło do głowy, że w tamtym kierunku powędrowały myśli mamy;) Hahaha...

A wracając do ząbka, Hania obudziła się z nim wczoraj o poranku. Po prostu. Uśmiechnęła się szeroko jak zwykle po obudzeniu i okazało sie, że pierwszy ząb ma obok braciszka:) A przecież taaakie straszne mialo byc to ząbkowanie... Pojawienie sie tego drugiego poprzedziło "tylko" ponad godzinne marudzenie podczas wieczornego usypiania. Przeważało artykułowanie "yyyyyyh" - czym maleństwo próbuje czasem coś wymusić albo reaguje tak, nie mogąc zasnąć. Najczęściej mnie to bawi ale po godzinie wystawiła na próbę moją nieźle już wypracowaną cierpliwość. Umęczyłam sie trochę a tymczasem biedactwu wyrzynał się ząbek... i to jej, a nie mnie, należało współczuć;)

Tak czy owak teraz Hania wyposażona jest w dwie dolne jedynki.

Przy okazji zgłębiłam temat i dowiedziałam się, że o nowe ząbki trzeba od razu zadbać, znaczy, szorować je... i to z odrobiną pasty. No to kupiliśmy wczoraj szczoteczke i - choc jeszcze nie wiem jak sie za to zabrać - jutro trzeba bedzie przystąpic do dzieła. Rano i wieczorem, powiedziała pielęgniarka, żeby wyrobić w dziecku ten -  co by nie mówić - pożyteczny nawyk na całe życie.

Śnieżnobiała, ostra niespodzianka

i
Nasza mała Hania już nie taka mala. Ależ święto dziś mamy... normalnie uczucie bliskie euforii towarzyszyło mojemu odkryciu (hahaha). Otóż niniejszym informuję, że Hania... dostała pierwszego ząbka.

Ujawnienie dokonało sie dość standardowo... Hania ma w zwyczaju od czasu do czasu ścisnąć niewdzięcznie sutka jak już sie naje, w ramach rozrywki chyba. Dlatego ten dzisiejszy uścisk nie wzbudził moich większych podejrzeń, bo ściskanie dziąsłami dawało dość podobny lekki ból uszczypnięcia i nigdy nie miało szans powtórzenia, bo karmienie natychmiast było kończone. Chociaż właściwie coś mnie dziś tknęło, że a nóż... No i nim znalazłam smoczek Hania dorwała mojego palca a wtedy poczułam jak coś - niczym żyleta - wcina mi sie w skóre. Zaglądam w buzie – co nie jest takie proste – a tam coś świeci, coś śnieżnobiałego:) I wszystko stało się jasne...

A najbardziej to, dlaczego tak bardzo nieprzespaną noc mieliśmy i kropelki na brzuszek nie pomagały na wybuchy płaczu. Coś ją wyraźnie bolało, zmyliło mnie też troche jej przeziębienie... tymczasem któż by pomyślał, że raczej żelu na dziąsła (zakupiony na tę okoliczność pare tygodni temu) należało użyć...  

Trzeba będzie teraz uważać na ukąszenia naszej małej Zębatki, wcześniej jej dziąsło ściskało jak imadło, wprawdzie mocno ale niezbyt boleśnie. Przyssanie się np. do ręki też nie sprawiało kłopotów, prócz obfitego ślinotoku, ciągnącego się czasem aż do podłogi. A teraz, z ząbkami ostrymi jak u gryzonia, jeszcze bardziej odczujemy jej obecność:) Na własnej skórze;)

No i dochodzą nowe, codzienne, obowiązki - szorowanie zęba...

Już czas na książki...



Proszę bardzo... czytamy po angielsku....



Czytamy trochę do góry nogami
(patrząc na rysunek - dosłownie do góry nogami:)

a

W trosce o dobro i przyszłość branży papierniczej (czyli zagwarantowania popytu mojej obecnej firmie) wpajam maleństwu miłość do książek. Przy okazji - mam nadzieje - mądre dziecko nam wyrośnie:)

Hania już je zaczyna uwielbiać. Nieważne w jakim języku. Na razie "czytuje" plastikowe, szmaciane czy z jakis innych zmixowanych tworzyw, które szeleszczą, piszczą, wyskakuje z nich żabka, etc. Ma też taką jedną z grubej tektury, w którą wmontowane są dźwięki zwierząt domowych i przy okazji dowiedziałam się jak "mówią" szwedzkie zwierzęta... bo niektóre inaczej niż nasze, na przykład pies: voff, kogut: kuckelikuuu a koń: gned-gned. A w Wigilie pewnie mówią normalnie, po szwedzku..

Jeżeli chodzi o czytelnictwo, prócz tego że książkami, Hania zachwyca się też kolorowymi gazetami... Pewnie dlatego, że ma prawo zrobić z nimi co zechce... nooo... może oprócz tego do czego nieustannie dąży, to jest zjedzenia ich:)

Zjeść ziemniaka i się zachwycić.

bb

Dla wyjaśnienia - Hania jadła a ja sie zachwycałam.

Wszędzie się trąbi, że do 6-go miesiąca dziecku nic, prócz mleka matki (ew. sztuczengo zastępczego), nie trzeba. Z resztą takie są zalecenia WHO podobno... Tymczasem - niespodziewanie - do wielkiego wydarzenia doszło w naszym życiu a raczej w życiu Hani, która skończyła właśnie 4 m-ce. A mianowice zjadła dziś... ziemniaka.

Ziemniak – zaserwowany na lunch - był w postaci puree, zmieszany z mała ilością mleka i razem z tym mlekiem zajmował niecałą połowę łyżki, z czego Hania zjadła troche ponad połowę. Niezłą zabawę miałam obserwując to wydarzenie. Hania była jakby zadziwiona ale tak pozytywnie, chociaz przy każdej zapodawanej łyżeczce robiła miny jakbym wciskała jej najgorsze świństwo. A jednocześnie całkiem z chęcią zgarniała i powoli „gryzła” czy mieliła podaną porcje. Czasem jej wypadało lub lekko - mniej lub bardziej świadomie - niechcący wypluwała. Hehe jakież to było urocze;) Akt konsumpcji ziemniaka został częściowo sfilmowany.

Zaskoczyła nas wczoraj pani pielęgniarka... wprawdzie mówiła coś wcześniej, że wizyta koniecznie musi odbyć sie przed zakończeniem 4-go m-ca, bo od wtedy przygotowujemy sie do normalnego jedzenia. Pomyślałam, że chodzi o teoretyczne przygotowywanie nas rodziców, żeby po tym 6-tym m-cu zacząć w pełni profesjonalnie karmić Hanię. Co prawda wydawało mi się to trochę przedwczesne ale myślę sobie, że wszystkiego można się spodziewać tu w Szwecji w trosce o dziecko i młodych rodziców... Na przykład ostatnio nasza pielegniarka zmontowała grupę rodziców do której dołączyliśmy, żeby podczas bodajże 6-ciu spotkań wymieniać sie doświadczeniami, tematem przewodnim ma być chyba właśnie karmienie... (pierwsze spotkanie jakoś nam umknęło...)

A tu okazało się, że w Szwecji rekomenduje sie wprowadzanie jedzenia od 4-go miesiąca w ramach testowania smaków i stopniowego, powolnego przyzwyczajania dziecka do normalnego jedzenia. Zaczyna sie od gotowanych warzyw – przez kilka dni gotowany ziemniak, potem kolejne warzywa (po kilka dni każde): gotowana marchewka, potem pietruszka, zielony groszek, brokuły etc potem mixy warzyw. Najpierw dodaje sie do nich troche mleka matki a potem odrobine tłuszczu roślinnego. Kolejnym etapem są owoce a potem ryby i mięso. Nie mówimy tu o ogromnych ilościach – każdego dnia pół do jednej całej łyżki. Chociaz po dzisiejszym doświadczeniu stwierdzam, że ćwierć łyżki to fura jedzenia (dla takiego maleństwa;) Aha, a wszystko ma być absolutnie bez soli – do pierwszego roku.

Jak się dowiedziałam, żeby sobie ułatwić robote można raz ugotować warzywo, rozgnieść na papkę i zamrozić w pojemniczkach na lód do drinków i mieć po kostce na dzień. Albo pójść zupełni na łatwiznę, bo na szczęście rynek jest przystosowany i mają tu w marketach małe słoiczki z takimi specjałami właśnie od 4-go miesiąca. Zapasy zostały zrobione:) Ale ziemniaka w mundurku osobiście dziś ugotowałam!

Zatem ciekawe i zabawne chwile przed nami obserwowania jak Hania poznaje świat smaków... Niestety okazało się że szpinak i niektóre inne zieleniny można wprowadzić dopiero po roku zatem troche sie obawiam, że rewelacyjne zielone koktaile będę jeszcze długo sama spożywać...

I nadeszła Rewolucja Zielonych Koktaili

m

Polecam! Wszystkim!!! Zielone koktaile dodadzą zdrowia, sił i urodyJ  Jestem na początku tej „rewolucji” ale nasłuchałam sie sporo o fantastycznych efektach... Ja liczę, że przy okazji pozbędę sie swoich wszelkich skłonności do alergii, z czasem będę mogła pić mleko i jogurty, no i będę piękna i powabnaJ I oby nie zielona...

Kupiłam książkę „Rewolucja zielonych koktaili” Viktorii Boutenko, chociaż – jak sie okazało - miałam kupić inną tej samej autorki Green for life ale nie było w Merlinie, chyba nie przetłumaczono na polski... Obie w tym samym temacie, tylko na tę moją składają sie głównie przepisy na te koktaile. Ale to mi wystarczyło, żeby po powrocie do Szwecji przystąpić do dzieła.

Pierwszy koktail wyszedł mi...pomarańczowy. Składał się z: 1 sałaty masłowej, 1 filiżanki namoczonych jagód goji, 2 łodyg selera naciowego, 1 mango, 3 mandarynek i 1 filiżanki wody. Ten kolor, to z powodu zderzenia czerwonego koloru owoców goji z zieloną sałatą... Był całkiem, całkiem w smaku. Dziś go dokończyłam. Przy okazji dowiedziałam sie co to za skarb te jagody goji, zwane "czerwonymi diamentami"! Ciekawym polecam link: http://www.zdrowylink.pl/owoce-goji.

Wczoraj  był koktail z: 2 filiżanek szpinaku, 1 mango, 1 banana, 1 filiżanki kawałków ananasa, 1 filiżanki wody. Przesmaczny i orzeźwiający. Czarek po wypiciu calego kubka nie zdołał rozpoznać żadnego składnika – mając 3 albo i 4 szanse!

A dziś był z:  2 filiżankek natki pietruszki, 1 dużego mango, 1 kaki, 3 pomaranczy, 1 filiżanki wody. Mmmniami. Chociaż czuć trochę tę pietruszkę...

Rewolucja wbrew nazwie w moim przypadku wprowadzana jest trochę softowo, żeby oszczędzić rewolucji Hanulce. Ale po trzecim dniu mleko wciąż jest białe, Hania czuje sie dobrze i oby tak dalej... Jak podrośnie też będzie piła zielone koktaile:)

A ideę zielonych koktaili zaszczepił we mnie Hakan, koleś „wyginający” mój nadwyrężony kręgosłup i niegdyś – jak jeszcze chodziłam – mój trener od kickboxingu. Sam pije koktaile od ponad 7-miu miesiecy i jest wniebowzięty. Dostałam godzinny, motywacyjny wykład na ten temat ale nie do końca to do mnie przemawiało, po prostu spodziewałam się obrzydliwych smaków... I gdyby nie to, że tak opowiadał z pasją i dał mi spróbować szklaneczkę (i głupio mi było odmówić) w życiu nie przyszło by mi do głowy przygotowywanie a do tego spożywanie tych „napojów Shreka”... 

A tymczasem znalazłam sie w klubie fanów zielonych koktaili. W dodatku tych zagorzałych... One ponoć naprawdę uzdrawiają sfatygowany przez lata marnym trybem życia i niezdrowym odżywianiem organizm.

Teraz nie moge doczekać sie wiosny, bo składnikiem wielu koktaili są... listki mlecza. Jak tylko się zazieleni będę śmigać wśród traw i bez skrupułów biednym królikom podbierać ich ulubione liście.

I wkrótce zacznę nucić piosenkę Osieckiej "Zielono mi i spokojnie..." ;)

(oby mnie tylko w klatce nie zamknęli...)

Wózko-sanki?

Nie wiem jak nazwać ten pojazd... chyba ogłoszę konkurs... Od dnia przyjazdu do Polski Hania na spacery wyjeżdża w obiekcie przedstawionym tu na zdjęciu. Ten śnieżny wehikuł jest pomysłu Czarka, składa sie z przymocowanej do sanek gondolki od wózka. Nie będę ukrywać, że pojazd zwraca uwagę i budzi szacunek wśród innych spacerujących. Jest praktyczny, lekki w prowadzeniu i szybki w montażu (na 3 gumki).  Niezastąpiony na tegoroczne śniegi. A przede wszystkim całkiem bezpieczny! Dotychczas przydarzyła nam sie mała, niegroźna wywrotka i kilka większych wychylen. Ale śnieg jest miękki a sanki nie za wysokie...

Małe szczęścia Hani, czyli co Hania lubi, cz 1.

.
Hania lubi:

Rybkę Nemo. To  taka spora naklejka skalara w czerwono-żółte paski, w którą niegdys mogła wpatrywać sie do 5 minut z niezmienną fascynacją i radością, wyrażaną między innymi poprzez intensywne machanie rękami i nogami. Teraz rybka lekko sie znudziła ale wciąz z zainteresowaniem Hania zawiesza na niej oko na dłuższą chwile.

Kołysanki – i to w moim wykonaniu! Jedną z trzech czy czterech dyżurnych kołysanek jest o królewnie złotowłosej, co cudny miała sen. Amatorsko zagram ją nawet na pianinie. Setki razy ją śpiewałam ale według Czarka wciąż nie osiągnęłam perfekcji. Pewnie dlatego, że za każdym razem troche albo zupełnie inaczej mi wychodzi. Wydaje mi się jednak, że mój marny wokal mocno się rozwija przy Hani. Chociaz moja rodzina, po kilkunastodniowym pobycie, może być odmiennego zdania...

Kąpiele. W Szwecji Hania była kąpana co drugi, trzeci dzień czy czasem jak się udało. Ktoś by rzekł, że dziecko było trochę zapuszczone... ale tak - mniej więcej -brzmiały zalecenia pielegniarki, żeby nie przesuszać skóry dziecka. Ale tutaj, w asyście babci, kąpiele uskuteczniamy codziennie, bardziej w ramach rozrywki dla Hani niż higieny. I ostatnio są to chwile czystej błogości.

A poza tym Hania lubi na przykład:
- zasypiać na ręce Czarka, zwisając jak miś koala, tylko odwrotnie (wbijajac sie dziąsłami w przedramie, ssąc je, czasami mlaskając głośno, obficie sie przy tym śliniąc)
- ssać namiętnie, do bólu swoje paluszki a czasem całą rękę..
- zabawe z ciocia Justyna w „zgadnij, zgadnij ile kulek ma nasz śniegulek"

I lubi też budzić sie o poranku – zawsze z tak radosnym, tak rozbrajającym uśmiechem na buzi, że, że normalnie nie wiem co... serce mięknie i pozostaje tylko ją uwielbiać:)

cdn.

Niby dzieci i ryby głosu nie mają ale nakarmić je trzeba...

.
Pewnego dnia udało mi się wykarmić nie tylko Hanię pomimo, że moje dziecko nie pogardzi żadną dostępną kroplą mleka.... (a je coraz więcej i to jest jej ulubiony sposób spędzania wolnego czasu - przyssana do piersi zalicza prawdziwy odlot).

Otóż tego dnia, bodajże przed-przedwczoraj obdarowałam pokarmem również rybki. Po prostu były wygłodzone... Plywaly w dwóch dużych akwariach. W jednym – mniejsze, bardziej ruchliwe sztuki, w drugim – lekko podrosniete okazy. Nie wiem ile ich było - setka albo i dwie albo i mniej. Rybki zażerały się, to jest ssały mnie przez pół godziny... Przyznaję, ze bardzo przyjemne to nawet było. Najgorsze było tylko przełamanie oporu (mam na mysli wewnetrzny opór, ewentualny strach czy obrzydzenie a nie opór wody) i zanurzenie w akwarium odpowiednich czesci ciala. Ale mój opór byl nikły, trwał może ułamki sekund. Potem miałam kilkuminutowy atak śmiechu, wydało mi sie to zabawne a poza tym przyczajajace i ssace rybki mnie łaskotały. Fajnie było obserwowac jak jadly, płynnie robily rundke i wracaly. Czas lecial, rybki sobie podjadły a ja musiałam sie ewakuowac. A było mi żal, bo z całą powaga moge tu rzec, ze zdazylam sie do nich przywiazac. Naprawdę miałam ochotę je pogłaskać... I widzialam, ze one sie rozkrecily i chetnie jeszcze skorzystalyby z mojego pokarmu. Ale nie było wyjścia. Czas był limitowany. A ja nie dość, że je nakarmiłam te rybki, to musiałam jeszcze za to zapłacić! No bo odwiedziłam... Fish Spa! I tu od razu dodam, że skorzystać z niego mogą nie tylko matki karmiące:)

 Może wszyscy wczesniej słyszeli o rybkach Garra Rufa ale ja się dowiedziałam raptem parę dni temu. Że w ogole istnieją i że są dostępne w Gorzowie. Niewtajemniczonym powinnam chyba ujawnić czym się żywią... Są mięsożerne i bardzo smakuje im nasz martwy naskórek. I chyba wszystko jasne... w ten oto naturalny sposób można zrobic sobie peeling np. stóp, taki softowy pedicure. Rece tez „obrabiaja” ale niewygodnie trzymac zanurzone razem z nogami. Rybki, nie mają zębów (na szczęście, inaczej krwawy bylby to zabieg) działają coś troche jak glonojady (chociaż nie wiem czy glonojady przypadkiem nie mają zębów). Efektem jest gładka, ładnie „wyślizgana” skóra. Polecam:)


Szczegóły znajdziecie na  http://www.thaimasaz.com/?fish-spa,21

Że łatwo, miło i przyjemnie. I Samsara.

Chyba jeszcze nie pisalam, że posiadanie dziecka jest stosunkowo łatwe, miłe i przyjemne, nawet w tych pierwszych miesiącach. To jest, zupełnie inne niż sie spodziewałam, żeby nie powiedzieć wprost proporcjonalnie inne;) W ostatniej fazie ciąży przetrząsałam neta, naczytałam artykułów i naoglądałam filmow edukacyjnych nt. jak zajmować sie dzieckiem. Lektury poruszały przy okazji rozległe tematy z zakresu wszelkich możliwych problemów i dolegliwości jakie towarzyszą matce i dziecku podczas tych pierwszych tygodni czy miesiący. No i raczej nic dziwnego, że zrodzil mi sie w głowie absolutnie czarny scenariusz jak to będzie przerąbane...
Chociaż z drugiej strony wiedziałam przecież, że miliony kobiet dzielnie sobie z tym radzą a dziewczyny mówiły, że to wszystko tak naturalnie przychodzi. Jednak czarny scenariusz tkwił i się ugruntowywał... i chwilami wydawało mi sie niemożliwością, że sobie poradzę. I tak, jak chciałam urodzić wcześniej, przed terminem, to potem pragnęłam, żeby stało się to jak najpóźniej, chciałam wydłużyć te ostatnie chwile wolności i beztroski, nawet z 9-cio m-cznym brzuchem...

Dla przykładu, straszne miało być karmienie. Wyobrażałam sobie jakieś wiecznie obklejone od mleka, nabrzmiałe, bolące piersi i szarpiące sie przy nich dziecko... A tymczasem są to przecudowne chwile z maleństwem. Wprawdzie krótkie, bo Hania najada się w max 5 minut.
Straszne miały być nieprzespane noce, oczy na zapałki, słanianie się ze zmęczenia, marzenia tylko o chwili snu w ewentualnej, krótkiej wolnej chwili. A tymczasem jest nawet czas na poczytanie książki... Wprawdzie niezbyt szybko, nie długimi ciągami i nie zawsze w wygodnej pozycji - dzisiaj na przykład miałam Hanie śpiącą na mnie (trochę bolał ją brzuszek i była ułożona swoim brzuszkiem na moim) a książke uniesioną ponad nią wysoko na rękach.

W ogóle piszę o tym, bo właśnie skończyłam czytać taką jedną i chciałam ją polecić. Oczywiście jest o podróżowaniu, wprawdzie po krajach Azji (nie do końca to mój kierunek) ale jest tak fantastycznie, lekko napisana – właśnie tak, jak ja bym chciała pisać – że każda chwila z nią (czasem wykradana Hani) to był czysty relaks i przyjemność... Koleś pisał zupełnie luzacko, naturalnie, że niemal czułam, że i ja jestem w tej podróży... (eeech;) A do tego, przydarzały mu sie niezłe przygody. Nazywa się Tomek Michniewicz a ksiązka Samsara,

A jeżeli chodzi o to, że łatwo, miło i przyjemnie... to przedstawiam status quo, tak jest teraz i było do tej pory (choć naturalnie bywały trudniejsze momenty). Może to być też moje subiektywne odczucie na skutek brutalnych wyobrażeń zawartych w tych wcześniejszych wyimaginowanych czarnych scenariuszach. Ale jakby co, to zastrzegam sobie prawo do zmiany opinii, bo sytuacja oczywiście może ulec zmianie;)

Ach, te pierwsze razy....

Pierwsze razy zdarzają się w różnym w wieku... W przypadku Hani, w jej 2,5-miesięcznym życiu, zdarzają sie niemal codziennie... a to pierwszy uśmiech, pierwsze dostrzeżenie zabawki, zachwyt nad nią i pierwsze jej pacnięcie, zauroczenia karuzelką itd itd.

Wiele z tych momentów jest totalnie wzruszających. Przy pierwszym „aguuu” (jakieś 2 tygodnie temu) normalnie pojawiły mi się łzy w oczach a dzisiaj się rozkleiłam podczas usypiania. Najczęściej zasypiała bujana na rękach albo podczas konsumpcji, znaczy przy cycu. A dziś leżalyśmy sobie na przeciwko siebie, Hania patrzyła mi w oczy, pakując mi palce do buzi (też chyba pierwszy raz) a ja śpiewałam jej kołysanki, aż odpłynęła. Ależ to było słodkie...

A propos kołysanek to ma taką jedną ulubioną w moim wykonaniu, słowa są niestety makabryczne, bo jest o tym jak króla zjadł pies, pazia zjadł kot, królewnę myszka zjadła. A jeszcze chwile wcześniej wszyscy żyli wśród róż, nie znali burz i kochali się we troje... Z czasem trzeba będzie pomyśleć o modyfikacji tekstu, bo po co dziecko narażać na stresy przed snem... (pamiętam, że sama nigdyś przy niej ryczałam) Chodzi mi o ten tekst jak wszyscy zostali pożarci, to, że „kochali sie we troje” mi nie przeszkadza;)

Eeeech, ale się ze mnie mama zrobiła z trochę przesłoniętym światem mała Hanią:) Potem pewnie będą pierwsze ząbki, pierwsze słowa, pierwsze reakcje na nowe smaki, i pierwsze kroki, i pierwsze siku na nocniku (a że odjechany nocnik dostala dziś w prezencie od cioci Ilony to pewnie nastąpi to szybko). Jeszcze nie wiem jaka będzie kolejność tych osiągnięć ale na tym się na razie zatrzymam:)

Sssssłodki wąż Boa

A propos poprzedniego wątku...  Fantastyczną niespodziankę sprawiła nam wczoraj Eva-Lena prezentem dla Hani... A był to przecudnej urody wąż Boa. Ja byłam nim zachwycona. Hania sie oswaja. Juz wcześniej zaraz po narodzinach dostała kajmanka od Wolfganga a od Iwony i Chrisa lwi zestaw z niezbędnymi gadżetami dla malucha jak śliniak, przytulanka, zaczepka do smoka czy buty... Wygląda na to, że mniej lub bardziej świadomie moi znajomi i przyjaciele wspierają mnie w moich staraniach przygotowania Hani do survivalu w dzikich okolicznościach przyrody. Po obcowniu z takimi zabawkami nic Hani nie bedzie straszne:)
Do węża-pluszaka dołączona był instrukcja-przesłanie bezpośrednio od Boa:

Ssss... I’m a snake. Don’t be afraid of me, for I

help you by eating harmful pests and rats. Unlike you, I don’t stop growing but continue to grow till the day I die. So, when my skin becomes too tight for me, I just slip out of it like you slip out of your clothes... and grow a new skin! Did you know that I actually smell with my tongue? Aren't I amazing?

Się bujamy...

Postanowiłam stopniowo przystosowywać Hanię do życia w dżungli, bo nigdy nie wiadomo gdzie trafi w swoim życiu... Na razie jeszcze jest mała i nie karmie jej robakami natomiast w dżungli istotny jest sen. Spokojny sen, żeby np. żadne robactwo po tobie nie chodziło... a to znaczy, że trzeba wisieć. Szczęśliwie sie złożyło, że jeszcze zanim sie urodziła natrafiłam gdzies w sklepie na malutki hamaczek dla dzieci i oczywiście bez wahania jej sprawiłam.

Ostatnio, na skutek mojego regularnego marudzenia niemal od czasu narodzin, hamak został zainstalowany przez Czarka i codziennie przemycam Hani chwile bujania. Nawet podoba jej sie – najbardziej wtedy jak wiszę, znaczy, pochylam sie nad nią albo ma do dyspozycji ciekawą zabawkę. Inaczej to nuda. Ale raz udało się jej zasnąć i zaliczyła dłuższą drzemkę wiec zmierzamy do celu:) Potem będzie musiała nauczyć się nie wypadać... Ale to może w późniejszym etapie...

Powinnam tu dodać, że nie znaczy to, że teraz wypada – nie ma szans - za mała jest...

Uwaga! Robie ciasto! Nawet dwa...

Po prostu taką miałam chęć, natchnienie i ambicje żeby własnoręcznie zrobić ciasto. W poprzedni weekend. Zainspirowal mnie 2,5-minutowy film-przepis, na który natknęłam sie na spryciarze.pl. Stwierdziłam, że jak zajmie mi nawet pare minut więcej to wciąż moge zaryzykować te parenascie minut w sobotnie popoludnie na kulinarny experyment po latach... A musze tu dodać, że ostatni raz ciasto robiłam ze 20 lat temu... Nie licząc marchewkowego ciasta z proszku tego lata, które troche nie wyszło, mimo, że z proszku... moze dlatego, ze instrukcje byly po szwedzku;)

Tym razem to miał być biszkopt z jabłkami. Ustawiłam kompa w stategicznym miejscu w kuchni, tak żeby za dużo mąki w klawiature nie wsypać, puściałam filmik i przystąpiłam do dzieła. Całość nie zajęła mi 2,5 a conajmniej 25 min, bo w trakcie ukazał sie napis, że piane ubijać 15 minut... no i jabłka mieli tam już obrane i pokrojone... Wszystko było bardzo proste ale pare rzeczy mi nie wyszło to jest;
- przez niueuwage wbiło mi sie o jedno jajko za dużo – a ponieważ nie było jak je wyciągnąć musiałam troche zwiekszyć ilości – tak mniej więcej – pozostałych składników; mogło to się jakoś przełożyć na efekt końcowy...
- blaszka okazała sie troche za mała i musiałam włożyć nieco mniej jabłek i ciasto okazało sie troche za suche
- ponieważ blaszka była troche mała, żeby zabezpieczyć rosnące ciasto przed wylaniem sie, musiałam załączyć wyższą temperature w piekarniku, żeby sie góra zapiekła – no i zapiekła sie ale troche za bardzo
- posypka z pudru też mi nie wyszła... o tym poniżej.

Tego popołudnia mieliśmy gości – była Bożena i Romek i Kasia z Vincentem. Pierwsza tura jabłecznika byla zaserwowana z lodami, które podkręciły troche smak. W sumie było nie najgorsze... Potem wszyscy obdarowani zostali 2gim kawałkiem już chyba bez lodów. Goście uprzejmie konsumowali a Czarek jakoś wolniej degustował – jak się okazało dociekając źródła pewnego smaku... No i odkrył, bo sięgnął po kawałek z najgrubszą warstwą posypki z cukru pudru. Wydedukował, że biała posypka to... proszek do pieczenia...
No i trochę sie uśmialiśmy:) Cóż, pomyłki ludzka rzecz;) Po prostu na tej samej półce w takich samych oryginalnych pudełeczkach (kto by tam w pośpiechu czytał szwedzkie etykiety) mamy proszek do pieczenia i cukier waniliowy wiec byłam przekonana, że posypałam cukrem. Tylko że – teraz zdałam sobie z tego sprawę – posypka miała być z cukru pudru a nie waniliowego wiec powinnam była sięgnąć po zupełnie inne pudełko z innej półki...
Ale ciasto polecam – a po tej lekturze unikniecie wszystkich możliwych błędów. Znajdziecie je tutaj
http://kulinaria.spryciarze.pl/zobacz/jak-zrobic-biszkopt-z-jablkami

A w tę niedziele zrobiliśmy kolejne ciasto z jabłkami - bardzo zdrowe - z platkami owsianymi. I to było MISZTROSTWO ŚWIATA. Normalnie niebo w gębie! I mega-proste i mega-szybkie. I to nie dlatego, że zrobiliśmy je w trójke z Carkiem i Anią, która odwiedzila nas z Alicją.
Naprawde polecam to ciacho ale z naszą modyfikacją, tj. skrojonym w plastry jednym bananem na jednej warstwie jabłek i rodzynkami. Ono bylo tak smaczne, ze ja tymczasem zakończę experymenty z wypiekami i na zawsze pozostane przy tym przepisie - oczywicie jak przyjdzie mi jeszcze kiedys ochota na zrobienie ciasta:)
http://wypiekizpasja.blox.pl/2010/07/Szarlotka-sypana-z-platkami-owsianymi.html

No prosze.. mial byc blog o survivalu w dżungli a tu nagle wpadają zapiski z zycia gospodyni domowej - czy moze z survivalu w kuchni;)

Czasy prenatalne - prześladowania

A potem jak w kalejdoskopie zaczęły mi przemykać pewne sceny z ostatnich czterech miesięcy...

Najbardziej, tygodniowe max-szaleństwo (w 3m-cu ciąży jak sie okazało) na snowboardzie po czarnych trasach w Italii i bicie rekordów w speedzie i ilości przejechanych kilometrow przez caly tydzien– ktory to udało mi sie wygrać:). Naturalnie towarzyszyły mi liczne upadki czy "stłuczki"... czyli tarzalam się po stokach z przyczajonym maleństwem w jednym z najbardziej zgrożonych miesięcy...

Przez caly czas nie było tygodnia bez kilku treningów – body combat, kickboxing ale też joga – jak nie codziennie, to co drugi, często kończone dlugimi sesjami w saunie, bo to chłodne miesiące były... Ale jak tylko dowiedziałam się o dziecku, bałam sie podbiec choćby do tramwaju, żeby maleństwa nie poturbować, stracić etc. choć 2 dni wcześniej boxowałam sie 1,5 godziny w sat-sie...

Po powrocie z Włoch zainspirowane przez Edytę – razem z Kasią (jak cierpieć to lepiej nie w pojedynkę) zrobiłyśmy sobie dwutygodniwą, restrykcyjną dietę detox na samych małoodżywczych warzywach, jabłkach i grapefruitach. Dieta to miała oczyścić moj organizm, pozbyć go z toksyn i męczących alergii. No i pomyślałam sobie – głodziłam dziecko przez całe 2 tygodnie, może mieć jakieś ubytki na zdrowiu... Zwierzyłam sie ze swoich obaw jednemu z lekarzy – bardzo wyluzowanego, szczególnie jak na szwedzkiego lekarza - który to mnie uspokoil podając za przykład obozy koncentracyjne, gdzie kobiety rodziły dzieci pomimo permamentnego głodu i było OK. Potem sie zreflektował, że te obozy koncentracyjne to nienajforunniejszy przykład więc sie poprawił i podał za przykład obozy dla uchodźców.

No i co mnie jeszcze prześladowało? te nieliczne lampki wina... Lecz ten sam lekarz też mnie uspokoił, że ludzkość chlała od zarania dziejów i gatunek przetrwał... więc jak nie piłam jakoś na umór to powinnno wszystko być w porządku... bo on miał taaakie przypadki uzależnionych narkomanek, palaczek do tego pijących itp i dzieci rodziły się zdrowe...

Ale cóż miał mi mówić – przede wszystkim zadbał o mój komfort psychiczny (co mu się w dużej mierze udało). To co już było, co się robiło, należało do przeszłości, tego się nie zmieni i nie ma sensu sie zadręczać. Natomiast od teraz trzeba bardziej dbać o siebe i maleństwo i mysleć pozytywnie. W ogóle stwierdzil, że calkiem fajnie się bawię - Italia, snowboard, wino, sauna, sporty:)

Jednak te sceny prześladowały mnie często – w kontekście ewentualnego wpływu na nienarodzone maleństwo - odchodziły i wracały. A zbyt późno było na jakies badania prenatalne. Lecz Hania urodziła sie zdrowa jak ryba - będzie z niej twardzielka:)

Czasy prenatalne - ujawnienie

Hania ujawniona została o poranku 3-go Maja – czyli z początkiem swojego piątego miesiąca. Może powinna mieć zatem na imie Konstytucja? Całkiem niezłe imie dla dziewczynki, prawie jak Konstancja.. Tak czy owak, tego dnia, odkrywca – pan doktor – przy okazji wizyty mającej na celu omówienie planu działania, żeby zajśc w ciążę – z uprzejmym uśmiechem poinformował mnie, że właściwie to ja już jestem w ciąży... w 20-tym tygodniu. I pewnie sobie pomyślał, cóż to za jakaś mało rozgarnięta dziewka z tej Polski do niego przychodzi. Ale nie wyartykuował tego. A u mnie na tę wieść wystąpiło delikatne oszołomienie no i wielka radość, ekscytacja itp... że ot tak po prostu – bez bólu, zmartwień i wyrzeczeń - „podarowane” mi zostało 4-miesięczne dziecko w brzuchu.

W drodze do pracy niemal nie mogłam przestać sie śmiać, że te 20 tygodni umknęło mojej uwadze... (fakt, dość mocno zarobiona byłam– ale bez przesady;) ale zdołałam zadzwonić do Czarka, który właśnie pojechał do Polski, i donieść mu nowinę, że całkiem wkrótce będzie ojcem. Resztę dnia przesiedziałam na spotkaniu w przekonaniu, że przecież wszyscy widzą, że jestem w ciąży, że to takie oczywiste...

Jednak okazało się, że absolutnie nikomu nie przyszło to do głowy. Może moja mama z Justyną, podczas wielkanocnej wizyty w kwietniu, coś tam napomknęły, że jakoś brzuszek mi się zaokrąglił. Ale to lekkie zaokrąglenie było w moim mniemaniu efektem wielkanocnego, domowego obżarstwa więc komentarz uznałam za conajmniej niegrzeczny a wręcz zniewage i czepianie się i z trudem się nie obraziłam.

Stopniowo informowałam znajomych o dziecku i nikt nie kryl totalnego zaskoczenia, niedowierzania, że jak to, JA, w ciąży? W sumie nic dziwnego, bo mnie samej trudno było w to uwierzyć. Potem słałam zdjęcia brzucha niektórym niedowiarkom.
W biurze, kilkanaście dni później kupiliśmy torta i oficjalnie poinformowałam wszystkich, że będę miała maleństwo. Odbierając gratulacje, poprosiłam aby pogratulowano też Czarkowi, bo on jest ojcem dziecka... Na większości twarzy wymalowało sie zaskoczenie do kwadratu:)

Cud abstrakcja czyli Hania. Zamiast Gwatemali ;)

Od paru lat każdego roku przez kilka tygodni opisywałam tu swoje przygody z włóczęgi po ukochanej Ameryce Południowej. Była Boliwia, Wenezuela, Kolumbia, Ekwador i znów Wenezuela... Jako nastepny cel chodziła mi po głowie Gwatemala. Tymczasem los rzucił mnie w innym kierunku... i to nie w sensie geograficznym. Moja tegoroczna podróż rozpoczęła sie 30go września - a będzie to niekończąca sie życiowa podróż – bo wtedy to właśnie urodziła sie Hania. A Hania to... moja córka - czemu wciąż się nie mogę nadziwić. Spędzam z nią niemal 24h na dobę a od czasu do czasu - a nawet dość często - zdarza mi sie ocknąć i się kompletnie zdziwić, że ja mam dziecko, że jestem mamą, że to sie naprawde dzieje... Wciąż ten fakt, to wydarzenie, pozostaje w sferze abstrakcji, czegoś nieprawdopodobnego... Nie wiem kiedy zdoła to do mnie dotrzeć. Pewnie rzeczywiście wtedy, gdy Hania bedzie za mną biegać i wołać ‘mama’.

Ze szczesliwy powrot itp...

Pozdrowka z Geteborga.... Zatem udalo mi sie szczesliwie przezyc te Wenezuelska przygode i wrocic w calosci do domu... a raczej do pracy. Jak sie troche wykopie z roboty obiecuje sobie nadrobic pewne zaleglosci z nieopisanych tu jeszcze przezyc i wrzucic jeszcze pare zdjec...
Usciski dla wszyskich przyjaciol :)

Nicnierobic... Plaza w Chichiriviche.

Nic nie robic, na,na,na,na... zimne pìwo w cieniu pic.... Taaa, jakze mi bliskie byly slowa tej piosenki dzisiaj. Nicnierobienie to chyba jedna z moich ulubionych czynnosci, moze na krotka mete ale jakze to moga byc blogie chwile:)
Podazajac za rada Delmara zakotwiczylam tutaj w Chichiriviche na wybrzezu na te 2 ostatnie dni w Wenezueli. Wlasciwie Delmar nie ograniczyl sie tylko do porady ale i do wuyszukania odpowiedniego hotelu/pensjonatu, rezerwacji, oplacenia i pozostawienia mi otwartego rachumku... Kochany czlowiek:)
Maly, przytulny hotelik La Tortuga Bay okazal sie usytuowany a raczej przyklejony do morza a obok ma skrawek swojej plazy. Hmmm... chyba powinnam sie byla tego spodziewac oddajac sprawe w rece Delmara. Z pokoju z okna (na polpietrze) mam 5m do wody i szum fal i morska bryza towarzysza mi w nocy... znaczy sielankowo...
Wczoraj, wczesnym popoludniem, zainstalowalam sie w pokoju migiem i wskoczylam do wody nie wracajac na lad przez niemal godzine... Potem powloczylam sie do miasta - a jest kawalek - ale wrocilam przed zmierzchem czyli wtedy kiedy miasto zaczynalo tetnic zyciem - zeby mnie nie okradli napadli w drodze powrotnej itp... i jeszcze zaliczylam wieczorne plywanie.
A dzisiaj... majac szerokie mozliwosci co do wyplyniecia na ktoras z licznych tu rajskich wysepek postanowilam nie zaprzatac sobie tym glowy. Po wytwornym sniadaniu pod strzecha na plazy zanurzylam sie w wodzie po to zeby po polgodzinie wyjsc, wypic piwo i ponownie powrocic do walki z falami. Takie przerwy techniczne sa niezbedne zeby przeplukac usta i gardlo z soli. A woda w morzu jest okrutnie slona przez to raczej niesmaczna... a niestety przy duzych falach - nie ma bata - zawsze sie pare lykow przypadkiem zrobi. Zeby zycie nie bylo za slodkie chyba;) Co do piwa, to trzeba je pic bardzo szybko, bo po kilku minutach robi sie cieple...
Potem zaleglam na lezaku i w pelni oddalam sie blogiemu niecnierobieniu w rytmach latino... glosnych rytmach merengue, ranacheras i itp. puszczanych z zaparkowanych nieopodal aut innych plazowiczow. Chcialam zaczerpnac na maxa slonca i goraca i naplywac sie na maxa, bo nie szybko nastepna okazja zanurzenia sie w takiej wodzie... Myslalam, ze jeden taki dzien mi wystarczy a tu sie okazuje, ze ta chwila moglaby jeszcze trwac...
W miedzyczasie poznalam grono ludzi, znajomych wlasciciela hotelu, ktorzy podrzucali mi od czasu do czasu piwo ze swojej przenosnej lodowki i zaprosili na zlowione przez siebie ryby, usmazone w hotelowej kuchni. Dwoch gosci okazalo sie z pochodzenia polgrekami i pollibanczykami od lat mieszkajacymi tutaj i - chyba wiedzac w czym sie specjalizuja Polacy -zaproponowali mi wodke -rowniez ze swojej dobrze zaopatrzonej lodowy. Taka dobra, truskawkowa... sprobowalam (nawet smaczna jezeli mozna tak powiedziec o wodce;) i dostalam cala butelke w prezencie:) Wiernych wirtualnych towarzyszy podrozy zapraszam na szklaneczke (jak tylko dowioze w calosci do domu)
A wiec tak sobie luzowalam caly dzien... luzujac nic mi sie nie chcialo i wciaz mi sie sie chce... rowniez pisac, a obiecalam sobie nadrobic zaleglosci w relacjach...

Tymczasem wychodze z kafei i przejde sie przez miasto, dzis zdecydowalam sie nie poddac, odwaznie stawic czola reality i wrocic sama do hotelu po zmierzchu... Przedostania noc w Wenezueli. Jutro kolo poludnia Delmar mnie stad zwija do Caracas, zebym w poniedzialek zlapala powrotny lot home...

Nie-praw-do-po-do-bne (swiat jest maly)

Dzisiaj - autem, w towarzystwie kumpla Alonsa, bo nie chcial puscic mnie samej - wybralam sie pozwiedzac puebla wokol Barquisimeto, m.in. Torentire, miejscowosc specjalizujaca sie w artesaniach tj. rekodzielnictiwe czy jak by to nazwac. Sa tam dziesiatki sklepikow z takimi mniej lub bardziej recznymi "robotkami". Taka cepeliada.

Zagladalam do niektorych sklepikow i na kramiku przed jednym z nich zaintresowaly mnie jakies korale czy jakies inne pierdoly. Wyszla dziewczyna i zaprosila mnie do srodka, zebym zobaczyla wiecej. Przyglada mi sie i pyta jak mam na imie. Odpowiadam, a ona na to, ze jestem podobna do pewnej dziewczyny, ktora spotkala kiedys w Kolumbii ale nie pamieta jej imienia.... Po czym dodaje - to byla... Polka. Podnosze glowe, pytam kiedy??? Aaaa jakis rok temu z hakiem... w podrozy do Santa Marty. Patrzymy sie na siebie i w tym samym czasie ona mowi to ty, tak? a ja, ze to przeciez ja i padamy sobie w ramiona... Wyobrazacie sobie???!!! No comments. Carla zadzwonila do swojega meza i mu mowi ale nie uwierzyl, musiala my wyslac fotke z telefonu;) Ja tez wciaz nie moge uwierzyc w tu uwierzyc;) Zalaczam fotke z Carla.

Spojrzcie na ostatni akapit tego posta z podrozy po Kolumbi... link:

http://adadi.blogspot.com/2007/08/prawie-jak-niekonczaca-sie-podroz.html

Kult Maria Leonsa. Jak sie poddalam rytualnemu oczyszczaniu pod "wzgorzem czarownic"

Nie za bardzo mam czas na opisanie wszystkiego. W szybkim skrocie. Jaks godzine od Barquisimeto jest miejsce kultu Maria Leonsa, gdzie w pewnym sensie czci sie pewne osoby, postaci, prawdziwie istniejace lub mityczne. Ich krolowa jest Maria Leonse. Kult jest mieszanka wierzen indianskich, afrykanskiego woodoo i katolicyzmu. Wyznawcy ML twierdza, ze sa katolikami (chociaz tutejszy kosciol za nimi nie przepada, chyba nawet nie akceptuje) i wedlug nich wszyscy ci ich "patroni" czczeni niczym swieci czy bozkowie pomagaja im w drodze do Boga.

Ponoc bywa tu niebezpiecznie i Alonso niechetnie sie zgodzil mnie tu przywiezc.... Nieprawdopodobne miejsce, pelne malych kapliczek, sanktuariow, oltarzykow poswieconych roznym patronom a tam pelno jadla i wina zlozonych jako ofiary. Mozna tam spotkac wrozbitow, uzdrowicieli i tym podobne persony znaczy czarownice;)

Bylam swiadkiem rytualnego oczyszczania pewnego chlopca, poczekalam zeby pogadac z "czarownikiem" zwanym missionario, no i tak od slowa do slowa stanelo na tym, ze i ja sie temu poddam...

Wrzucam fotki, wiecej info i opis rytalu potem. Mam nawet kilkuminutowy film z tego...

Zapytacie pewnie jak sie czuje po tym... spoko, to jest spokojnie, bardzo spokojnie, juz drugi dzien ciagle spac mi sie chce:)