wciaz Pacyfik - dzis lekcja survivalu w selvie

Hurra! Lot przebukowany! Urodziny obchodze wiec nad Pacyfikiem... Tak sobie pomyslalam, ze to miejsce troche lepsze niz inne zeby celebrowac wieczor butelka(ami) wina:)
Dzis jestem po kilkugodzinnej szkolce survivalowej pod tytulem jak zorganizowac sobie zycie w selvie:) Zalatwiono mi super-przewodnika, chlopaka z puebla (Dzamel), ktory o dzunglii wie chyba wszystko. Swoja wiedza zdumiewal mnie na kazdym kroku, z maczeta w dloni sie chyba urodzil (m.in.blyskawicznie wyciosal ´stol´ i ´siedzenia´ zeby spozyc lunch w nalezytych warunkach), do tego rozpoznawal rozne magiczne rosliny, uzywane przez szamanow i czarownice... a ja coz - niekoniecznie wszystko pamietam i niekoniecznie wszystko zrozumialam... ale chyba wiem jak dobrac liscie z wlasciwej palmy zeby zbudowac dach nad glowa (tak, by deszcz nie przeciekal!); bardzo praktyczna umiejetnosc, ktora na pewno przyda mi sie w zyciu;) szczegolnie w Szwecji, gdzie ciagle pada;) Zawsze tez mialam ochote pobujac sie na prawdziwych lianach - jak tarzan - i dzis moglam bujac sie do upadlego; doslownie do upadlego, bo niektore liana niekoniecznie byly ´zamontowane´ na drzewach tak jak by sie oczekiwalo...Pokonalismy niezly kawalek dzunglowych bezdrozy, jednak nie udalo nam sie niestety natrafic na zadne mniej lub bardziej jadowite weze czy wieksze dzikie zwierza. I tak - nie wiem kiedy (oboje bylismy bez zegarkow) - ale zeszlo nam ponad 8 godzin, wliczajac jakies pol godziny bezruchu w oczekiwaniu az minie makabryczna ulewa i ok. polgodzinne taplanie sie w rzece w ubraniu i butach, zeby pozbyc sie troche blota...
Dzamel po drodze opowiedzial mi jak to paramilitares zabili mu brata pare miesiecy temu; byl sternikiem lanczii, ktora transportowala ´towar´ do Panamy.
Aha - no bo tutaj z racji bliskosci granicy z Panama (6godz statkiem)- punktu przerzutowego koki do Stanow, przebiega trasa przemytnicza. Podobna pare tygodni temu przechwycono ladunek 6-7 ton. Przy okazji troche towaru zatonelo i mieszkancy rzucili sie zeby wylawiac a potem pierwotny wlasciciel odkupowal od nich za wciaz niezla cene - relacja z lokalnego baru przy hotelu. Na potwierdzenie znajomy pokazal mi zolnierska lajbe z beczkami - podobno - pelnymi koki... Dzamel wczesniej pracowal w selvie, ale od niedawna tez jest sternikiem lanczii i tez plywa do Panamy - nie wiem z czym - mowil, ze z ´towarem´byl tylko dwa razy, bo go brat namowil...
Ech, ciekawy to zakatek na Ziemii... bawie tu do srody.
Jutro byc moze udam sie w podroz do Nuqui motorem (raaany, kiedy ja ostatnio na motorze siedzialam... a tu prawie wszyscy tu jezdza motorami) a potem lanczia (mam nadzieje ze sie nie przewroci:)

Wybrzeze Pacyfiku - raj odnaleziony

No coz... a jednak jest tu pieknie! Zamierzam przebukowac powrotny lot na pozniejszy termin (nie ten do domu, tylko do Medellin) - chociaz moze byc ciezko:( Po prostu rozbraja mnie bliskosc selwy (100m od hotelu) i to selwy takiej konkretnej w postaci zielonej sciany, no i oceanu - ok.200-400m ale zalezy od przyplywu/odplywu. Poziom wody w oceanie zmienia sie co 6 godzin i raz odkrywa a raz zalewa obszar okolo 200m (tj. o ok.2-4 metrow przy skalach). Tak wiec spacerujac w jedna strone wybrzezem po kilku godzinach sie nim nie wroci bo jest zalane...
Dzis opiekowal sie mna Leo z mojego hotelu. Rano odwiedzilismy jego znajomego w domu przy samym brzegu w porcie i 20 m od selwy - i to co zobaczylam jest zupelnie nie do wiary - gosc mieszka w totalnie opajeczonym domu! Przysiegam!oczywiscie nie ma okien (bo po co tutaj) ale nie ma tez moskitier - caly taras, okna sa spowite niebieskawa pajeczyna, produkowana przez dziesiatki wielkich pajakow. Sa tez w srodku mieszkania ale wlasciciel przemieszcza je w bardziej potrzebne miejsca - normalnie schiza - musialam uwazac na kazdy ruch, potem sie przyzwyczailam. Coz, jedni hoduja rybki... Jednak pajaki sprawiaja, ze mieszkanie jest kompletnie odizolowane od wszelkich insektow i robactwa, co biorac pod uwage lokalizacje (miedzy dzungla a oceanem) jest super rozwiazaniem (jak ktos nie ma aranofobii czy jak sie to nazywa..).
Potem odwiedzilismy innego znajomego zajmujacego sie produkcja lodzi (i to naprawde niezlych). Nawdychalam sie tam troche oparow klejow - chlopaki akurat kladli 5 warstw wlokna szklanego na burty. Strasznie zmudna robota... Nie moglam patrzec jak nie uzywaja masek, wiec zrobili mi przysluge i zalozyli;) Jedna srednia lajbe robia w tydzien.
Lodki zwie sie tutaj lancziami. Wczoraj w okolicach Nuqui jedna lanczia miala wypadek, podobno grupa turystow spanikowala z jakiegos powodu i lodka sie wywrocila - jedna babka utknela pod lodka i zginela. Lepiej wiec wloczyc sie solo niz podrozowac ze spanikowanymi turystami;)
Obecnie tu w zatoce jest sezon na wieloryby - nie wiem dokladnie czy to jest czas ich rozmanazania czy zalotow - moze bede miala szczescie zobaczyc... Dosc liczne sa tez delfiny. Poza tym jest to totalne eldorado dla entuzjastow wedkowania (czyli nie dla mnie:)
Leo byl mi tez przewodnikiem po pobliskiej selwie - nie pozwolili mi poszlajac sie samej po okolicy chociaz sciezka byla calkiem wydeptana na wielkie zadzunglone wzgorze. Spacer - czad! Chyba jestem dzieckiem dzungli;) Tylko z powodu licznych jaszczurek, wielkich mrowek, gasienic i pajakow ciagle musze sobie przypominac ze zanim podepre sie o jakies drzewo czy zlapie jakas galaz musze je dokladnie obejrzec...
Kapiel w kaskadzie z widokiem na ocean i z bajorkiem o glebokosci 1.2m - sluzacym jako naturalne jakuzzi - dopelnia piekno dzisiejszego dnia...
A na jutro mam zorgzanizowany 5godzinny przemarsz przez glebsza selwe, mam nadzieje, ze taka dzika, ze bez maczety ani rusz:))

Wybrzeze Pacyfiku... gdziez ten raj?

Ale pojechalam na maxa z tym Pacyfikiem a jeszcze bardziej Bahia Solano… Z tym uwiezieniem sie tutaj to zartowalam ale okazalo sie ze nie koniecznie;) Dwugodzinny obsuw na lotnisku sprawil ze mialam troche czasu pomyslec o tym gdzie sie wlasciwie wybieram i musze przyznac troche sie niepokoilam… W koncu zabrala nas dwudziestoosobowa awionetka i wyladowalismy in the middle of nowhere… Lotnisko to w rzeczywistosci maly plaski budynek z podworkiem, na ktorym znajdowaly sie pasy startowe - klimat znany mi z Rurenabaque w Boliwijskiej dzuglii – na oko lekki chaos jednak o swoistym porzadku. Udalo mi sie odzyskac przetrzepany bagaz, zarzucilam go na plecy i - no coz - najzwyczajniej w swiecie nie wiedzialam co dalej (co jest uczuciem dosc dziwnym:) Do ´miasta´ jakies 30 min pieszo sie dowiedzialam – wiec dojechalam czyms w stylu budy na 3 kolkach. Pierwsze pytanie do kierowcy to czy jest tu internet café, bo chcialam poczytac cos wiecej o tym gdzie jestem, znalezc moze jakis nocleg etc… w duchu jednak liczylam (i licze nieustannie:) na jakis przypadek. Gosc byl pomocny i pokazal ewntualne miejsca gdzie moglam sie zatrzymac – ale zostawil mnie tam gdzie chcialam –w kafei (niezla, 8 kompow ale maaakabrycznie wolne i literki z klawiatury poscierane, co utrudnia mi pisanie –bo biegam i sprawdzam na innych klawiaturach). No i przypadek sprawil ze mama goscia od internetu prowadzi hotel… wiec mam dach nad glowa (za 2-3 razy tyle co wczesniej placilam).
Taaak, Bahia Solano, nazwa brzmiala mi tak pìeknie, wyobrazalam sobie hamak na pieknym wybrzezu z selwa w tle… Jednak okazalo sie ze jest to zwyczajne male pueblo, zamieszkane w 95% przez czarna ludnosc (wiekszosc kolumbijskiego wybrzeza Pacyfiku zamieszkuja potomkowie fali zwiezionych tu niewolnikow z Afryki) i zolnierzy. Woda przy wybrzezu Bahia Solano bardzo mulista, nie nadaje sie do kapieli – jakis smutny widok ten Pacyfik tutaj. Ale podobo pol godziny stad jest pieknie… jutro zobacze. Jeszcze piekniej jest jakies 3-4godz stad w Nuqui – miejscowosci do ktorej postanowilam nie poleciec (majac do wyboru Bahie Solano), bo wydala mi sie zbyt turystycznym kierunkiem… Przespacerowalam sie wzdluz lekko skalistego wybrzeza, napotkani po drodze zolnierze pokazali ukryty wodospad wpadajacy prosto z selwy do oceanu (ponoc jest ich tu multum). Tu musze przyznac ze uzbrojeni po zeby zolnierze to w rzeczywistosci mile chlopaki, choc na pierwszy rzut oka wygladaja tak jakby byli w tym miejscu w ktorym sa, po to zeby Cie zabic. Jednak pogadanka z gringa – no wlasnie, tutaj mowia na mnie gringa! – to dla nich rozrywka.
Generalnie w pueblo klimat niesamowity… zderzenia cywilizacji – drewniane ledwo trzymajace sie, polatane chaty na nogach (czasem ocean wylewa), w srodku TV, na zewnatrz mieszkancy domu (zycie toczy sie na zewnatrz) czesto z komorami przy uchu. Jednak przewaza bieda… Po poludniu mozna bylo zobaczyc gosci wracajacych z roboty z wielkimi maczetami w dloniach i przybijajacych do brzegu rybakow.
Ja tymczasem obok hotelu mam juz ¨swoja¨ restauracje – po prostu boooska rybe mi gosc zaserwowal a na jutro obiecal cos jeszcze lepszego… Mam rowniez kumpla – Marco Antonio alias Tony, ktory po minucie od poznania opowiedzial mi swoja historie o zyciu w ukryciu od 20 lat... pochodzi z Medellin (rzeczywiscie, za bialy jak na lokalnego) zaszyl sie tutaj po tym jak zostal wrobiony/wspoloskarzony o morderstwo exburmistrza Medellin… Historie oskarzenia i ucieczki zreacjonowal mi dzien po dniu – nie wszystko zrozumialam, bo sie troche jaka. W sumie mily czlowiek jak na kogos, kto kogos zabil – ale mowi ze nie zabil, wiec moze nie zabil;)
Niezwykle radosnym popludniowym odkryciem bylo dla mnie wyczajenie mojego ulubionego wina na polce w sklepie przy hotelu… Mniej radosna jest cena – jakies 2.5 raza wyzsza niz placi sie w Szwecji (za butelke chilijskiego Casillero del Diablo). Mialabym tu za ta kase 3-4 butelki niezlego rumu. Jednak zrobilam rezerwacje – ide sprawdzic czy jeszcze jest;)
Ciekawe, co przyniesie jutrzejszy dzien…

Bez szczegolnego zachwytu o Medellin

Nic nadzwyczajnego to Medellin... ale trudno zeby mnie zachwycilo po Cartagenie - najpiekniejszym miescie Kolumbii .. Z pozytywow to mialam calkiem przyzwoity hotel z rozowa posciela a nawet tv i radio w pokoju (nie skorzystalam ale mialam) a nawet - uwaga! z ciepla (goraca) woda! Sprawdzilam ksiege gosci - zawsze to robie w poszukiwaniu Polakow - i odkrylam ze dzien wczesniej przez 2 dni mieszkal tu niejaki Adam Kotlinski. Sie minelismy...
Medellin zwane jest miastem wiecznej (calorocznej) wiosny jednak w tej chwili ta wiosna jest bardzo upalna... Odespalam nocna podroz, poszwendalam sie troche po miescie ale nic tak naprawde nie zwiedzilam, bo mi sie nie chcialo. Jakies muzea mi polecano ale jakos nie bylam w nastroju (a co sie bede zmuszac). Mialam tez przejechac sie metrem (taak! Medellin ma metro! normalnie jak Warszawa:), bo to jedna z bezpiecznych atrakcji jednak wydala mi sie malo atrakcyjna. Wieczorem zajrzalam do knajpy z muza live jednak z racji zageszczajacej sie atmosfery wycofalam sie szybko. Generalnie chyba mit miasta ogarnietego nieokielznana przemoca sprawil ze mniej odwaznie stawialam tu kroki.... Z istotnych dla mnie spraw zalatwionych tego dnia byla wizyta u fryzjera. Po warkoczykach wlosy mi sie skoltunily okrutnie i chodzilam od paru dni z dwiema duzymi kulkami koltunow na glowie. Chcialam je wyciac ale pani fryzjerka sie zawziela i rozczesala co zajelo jej jakies 2godziny (+ 2godz moich prob). Pani wczesniej przeprowadzila interwju i to co mi uratowalo wlosy to fakt ze w te dni (swoje lub klientki ) pani wlosow nie scina; ciekawe...
W miedzyczasie zalatwilam podroz nad Pacyfik. W prezencie na swoje urodziny i na okolicznosc ze mnie dotad nie okradziono zafundowalam sobie przelot w obie strony. Zreszta tam sie raczej nie dojedzie droga ladowa (przynajmniej nie zawsze)... Uwiezilam sie tam do poniedzialku lub wtorku. Lece zwijac manele - za jakies trzy godziny laduje w wilgotnej strefie tropikalnej... hmmm, brzmi niezle:) Miejscowosc nazywa sie Bahia Solano i kompletnie nic o niej nie wiem...

Uroki Cartageny

Cartagena mnie po prostu urzekla! Do tego stopnia, ze postanowilam poswiecic jej jeszcze jeden dzien (razem dwa). Faktem jest, ze pierwszego dnia w ekipie nie zobaczylam tego wszystkiego co chcialam (te kompromisy) ale potem towarzystwo sie rozjechalo.
Ze Starego Miasta nie chce sie wychodzic... malownicze, waskie uliczki z kolorowymi budynkami z okwieconymi balkonami wciagaja; sa pelne ulicznych sprzedawcow oferujacych wszystko co mozliwe, rowniez afrykanek z tacami owocow na glowie. Wloczac sie tu i tam zajrzalam nawet do Katedry. Ale doskonaly cien mozna zlalezc na laweczkach pod drzewami na Placu Boliwara, gdzie lokalni starsi panowie prowadza rozgrywki szachowe, pucybuci pucuja buty a obnosni sprzedawcy kawy w termosach oferuja najslodsza kawe na swiecie. Mimo to gorac straszna. Nawet w nocy, pomimo niewykonywania zadnego wzmozonego wysilku, krople potu wystepuja na czolo....
Troche wytchnienia mozna doznac na wybrzezu, morska bryza i woda robi swoje... Spotkalam tam kolesia z Bogoty, kroty obiecal byc mym przewodnikiem jak juz dotre do stolicy. W Cartagenie odbylismy wycieczke poznawcza po supermarkecie, bo wyszlo na jaw ze nie jarze pewnych typowych kolumbijskich produktow (czasem byla to kwestia niejarzenia hiszpanskiego/latynoskiego slownictwa)
O poranku obowiazkowo wybralam sie do slawnego bastionu San Felipe - majacego niegdys chronic skarby Cartageny przed ciaglymi atakami piratow. Budowla naprawde robi wrazenie, mozna poczuc te krwawa historie. W miedzyczasie wynajety z 6usd przewodnik nie odklejal sie ode mnie w ciemnych podziemnych korytarzach po ktorych wloczylismy sie troche bez sensu, bo nic nie bylo widac przy slabym swietle jego latarki. Kolumbijczycy sa niemozliwi, potem w autobusie uwodzil mnie starszy gosc, profesor prawa, w naprawde dosc zaawansowanym wieku, tj ladnie po szescdziesiatce).
W koncu nadszedl smutny czas rozstania, rozstania z karaibskim wybrzezem. Teraz bawie w oslawionym Medellin, tzn. dopiero tu dotarlam, 13 godz nocnym autobusem - ha! i zadnego rabunku po drodze! a jednak mozna podrozowac po Kolumbii noca... Oj trace czujnosc w tej oazie bezpieczenstwa (ale jakby co to zawsze noz w plecaku prawie pod reka:).
No dobra, to ide sie po rozejrzec po miescie, ktore tak wiele zawdziecza Escobarowi...

Short update - Lost City, Tayrona Park & lovely Cartagena...

I went to Ciudad Perdida and after 6 days managed to come back. Still alive, still in one piece and still no guerilla met. I have to make sure I´m in Colombia;) It was really interesting and quite exhausting adventure this trip to lost city. The prize was amazing views and magic feeling there in our destiny. Haven´t seen so far sth like this - hidden in the jungle rest of civilisation; great experience just to be there for couple of hours despite 3 days walking each way in heavy morning sun and heavy afternoon rains, crossing rivers milion times (most time nothing dry) and neverending fighting with mosquitos meantime. The only few more drastic experiences was an attack of albino (white) frog which just jumped on me, tarantula in one of our camps and crossing one really dangerous river when coming back (too much rain meantime). But hanging in hammocks each night & listening to vallenato songs (vocal -our guide) helped out to be ready each morning for next adventures.On our way in a small ´tent laboratory´ we had also possibility to go through the training of cocaine production process which I found quite similar to paper production process. Some different chemicals were used and of course coca leaves instead of pulp... Due to good profitability I would suggest to think over diverification at AP;) On our way we could also meet Kogis Indians living there like ages before although nowadays for example can listen to the radio... They wear traditional hand-made clothes and maybe it was not the bast idea to give them my Tshirt which I didn´t need anymore (it was with AP logo - so I did it in frame of promotion:)
After Ciudad Perida and making myself againg human being (long shower, laundry service etc..) with some people met on the trip we went to do nothing and chill out in National Tayrona Park, located on the coast and called paradise. I can only agree with this name as indeed it was paradise. Alost empty marvellous beaches & bautiful bays, meantime terrible sun & rains and then unforgotten night in una hamaka 20m from the sea.
Now I´m in Cartagena. I´m completely amazed by this city, especially old town. Just couldn´t stop taking pictures there and no much memory left on my card. But those very narrow streets, colorful buildings with balconys looked so wonderful (lack of vocabulary to describe). On my photos probably less wonderful, not only because Im a bad photographer but it´s also a matter of being here and feeling the history. Just came back from the San Felipe bastion the object of neverending attacks of pirates and also French & English colonists - very bloody stories. I took a guide to listen some of them. He was taking me to the most dark corridors and taking care of me very much. Still feel his breath on my neck:)
Today while walking around I´m tasting all the fruits I could buy on the small market. Can not remember names... it´s quite exiciting - I never know if will just love it or have to spit out (tak sie pisze wypluc?) immidiatelly:)
Yesterday I was also taken for a tour to Supermarket (Gracias Nicolas!) and had possibility to see & taste some typical Colombian products. Sweet bocadillos (of guayaba taste) with milk... yammi, yammi. Also found out that good cup of coffee - only in JuanValdezCafe, only with canela.
My last hours in Cartagena... so nice in internet cafe with air-conditioning but I better go out to enjoy even more old town views although suffering so much calor. Next station - Medellin! Then - could be that Pacific coast...

BTW - I met a Swidish girl two days ago and I practised my Svenska! As promised! I aksed her ¨hur mar du?¨ and for the same question I answered ¨Jag mar jattebra!¨ Task realised:)

Krotki wypad do Parku Tayrona (w ramach rekonwalestencji po dzungli)

no wlasnie... nie dokonczylam o Ciudad Perdida wczoraj, bo (po domyciu sie i odebraniu rzczy z pralni) w poznanym tam izraelskim towarzystiwe wybylismy na prawie 1.5 dnia i jedna noc do Parku Narodowego Tayrona. Park Tayrona to zachwycajace wybrzeze porosniete buszem i palmami, z rajskimi plazami i boskimi zatoczkami. W sumie nic nadzwyczajnego tam sie nie wydarzylo (procz awantur na trasie z taxowkarzem): slonce prazylo do poludnia, po poludniu lalo, morze bylo wzburzone (ale w zatoczkach blogie), komary kasaly umiarkowanie; udalo nam sie znalezc kokosy wiec mielismy co jesc, spalismy jakies 20m od morza - ja w hamaku pod strzecha (5usd, bo z moskitiera) (inni w namiocie ale noc mieli niespokojna z powodu robactwa), poplywalismy i wrocilismy do Santa Marty po to by zabrac manele, bo - tym razem w towarzystwie jednej Izraelki i Brytyjki - przemieszczamy sie do Cartageny (4,5 h autobusem). A o Cartagenie jutro a potem o Medellin, moim kolejnym celu podrozy... a c.d. o Ciudad Perdida jakos potem... no hay tiempo:)
Hasta luego!

6 dni w dzungli na tropie zaginionego miasta Indian Tayrona

Bylam, wrocilam, przezylam! Niezapomniane 6 dni minely niepostrzezenie ale godziny wedrowki ciagnely sie w nieskonczonosc! Cala wyprawa skladala sie z roznych "part of adventures" (czesc skladowa przygody) jak okreslali wszelkie dogodnosci lub niedogodnosci - przewidziane lub nieprzewidzine nasi przewodnicy. ¨Impreza¨ byla zorganizowana przez jedyna sluszna agencje obslugujaca wyprawy do Ciudad Perdida; wszyscy bylismy kompletnie zaskoczeni jak okazalo sie ze nasza grupa liczy... 20 smialkow! (widzicie? Kolumbia to jednak turystyczna kraj!) Prawie jak wycieczka szkolna! Potwierdzil sie fakt ze Zaginione Miasto odwiedza coraz wiecej osob i w tej chwili jest to okolo 2000-3000 osob na rok, jak na taka atrakcje arecheologiczna to wciaz nie duzo w porownaniu z Machu Pichu gdzie tyle osob pewnie wpada na dzien… Towarzystwo bylo bardzo miedzynarodowe najwiecej trafilo sie Amerykanow, Australijczykow,Holendrow i Kolumbijczykow. Oto niektore ¨parts of adventurte¨
Czekanie – czekanie bylo jednym z glownych czesci skladowych wyprawy; czesto nie wiedzielismy na co czekamy (moze dla samego czekania). Pierwszego dnia mielismy stawic sie o 9,30 w biurze; moze wyjechalismy ok 11,30 (formalnosci, platnosci, zapakowanie bagazy i inne nieznane sprawy organizacyjne a todo tranquilo, muy tranquilo); a potem po drodze bylo wiele jeszcze innych spraw do zalatwienia na miescie (wiec +1h) a potem prawie odpadlo kolo w jeepie (standard - part of adventure) wiec trzeba bylo je naprawic (+1h); ostatecznie do bazy wypadowej dotarlismy ok 16tej (a to tylko 2h z hakiem czystej jazdy); i w bazie kolejna godzina czekania ale tu juz nie wiedzielismy na co…. Skonczylo sie tym ze pierwszego dnia 2 godziny z czterech szlismy w kompletnej ciemnosci i rzesistym deszczu; kazdy sobie… nie wiem jak to sie stalo ze sie nie pogubilismy….
Deszcze niespokojne – bo epoke deszczowa mamy teraz...kazdego popoludnia wiec lalo; ale lalo tak na maxa – tak, ze bardziej sie nie da! Naturalnie nie chowalismy sie po drzewami lecz maszerowalismy, bo pod drzewami tez lalo… a moja mysla przewodnia byla nadzieja ze jeszcze nie zamokl mi spiwor w plecaku (raz zamokl a potem lekko sie podpiekl podczas suszenia nad ogniem)
Rzeki – z powyzszego powodu (deszczy) z kazdym dniem rzeki wzbieraly i coraz trudniej bylo je forsowac; apogeum nastapilo dnia piatego – lina i asekuracja dwoch osob byla niezbedna; dodam ze sciezka wiodla w ten sposob ze np. te sama duza rzeke - Buritace - przekraczalismy okolo 3-4 razy idac w jedna strone...
Kokainowa Szkolka – to temat na osobny post wlasciwie… tak czy owak drugiego dnia za dodatkowe 12 $ mielismy mozliwosc zapoznac sie z procesem produkcji kokainy (moze potem opisze). ¨Wykladowca¨ zademonstrowal kazdy etap dokladnie a otrzymany produkt (ale jeszcze nie proszek) mozna bylo zdegustowac. Odrobina, ktorej skosztowalam zadzialala jak miejscowe znieczulenie u dentysty – paraliz wewnetrznej czesci jamy ustnej. Podobno lokalnie uzywa sie tego srodka do celow znieczulajacych jak trzeba wyrwac zeba. Koke w Sierra Navada uprawia sie masowo – tak jak ryz, juke, kukurydze i inne rosliny… Jest czescia plonow praktycznie kazdego gospodarstwa i nikt tego nie kryje. Liscie a najczesciej czesciowa przerobiona mase sprzedaje sie do glebiej ukrytych laboratoriow. Po ¨szkoleniu¨ doszlam nawet do wniosku ze proces jest dosc zblizony do produkcji papieru – tylko glowny surowiec inny i pewne dodadki (tu benzyna odgrywa istotna role i silnie zracy kwas ale - by uspokoic konsumentow - te substancje sie potem neutralizuje). Ale tez trzeba je rozwloknic, ´´uszlachetnic´´ chemikaliami i wysuszyc by wyszedl gotowy bialy produkt;) (dywesyfikacja w AP?)
Ciudad Perdida (main part of adventure) - kiedy trzeciego dnia po 6 godzinach mordegi dotarlismy prawie do celu tj. do podnoza Ciudad Perdida czekala nas nagroda, spodziewana niespodzianka w postaci ponad tysiaca schodkow wasko pnacych sie w gore; na ktorych latwo mozna bylo sie zabic (jeszcze gorzej bylo przy schodzeniu). ¨Wczolgiwanie¨ sie po schodach zajelo nam sporo czasu ale w koncu zaczely nam sie ukazywac - zatopione w max deszczu pozostalosci po cywilizacji Tayrona. Ciudad Perdida trzedba odkrywac etapami - nie jest tak spektakularne jak Machu Pichu ze calosc mozna ogarnac wzrokiem (nie bylam ale wnioskuje ze zdjec i zeznan swiadkow, ktorzy tam byli). Bo kamienne Ciudad Perdida zlozone jest z setek ¨tarasow¨, polozonych na roznych poziomach i poloczonych waskimi schodkami; caly teren porosniety jest buszem, drzewami wiec jedno spojrzenie nie wystarczy... trzeba sie powloczyc przez pare godzin. Jednak jedno spojrzenie z glownego, najwyzszego tarasu - skad widac otaczajace mniejsze a wszystko zatopione w dzungli - normalnie powala, na kolana. Niewiele wiadomo o istniejacej tam cywilizacji, bo nie znala pisma a pewne info o ich obrzedach i zyciu wyczytali archeolodzy ze znalezisk - glownie ceramiki. Miasto odkryto w 1973 (mas o menos, nie wiem czy dokladnie zapamietalam). Spedzilismy tam noc i pol nastepnego dnia. Bylo magicznie...
Perspektywa czasowa ¨mas o menos¨ czyli ¨mniej wiecej¨– dokladnie tyle trwalo pokonywanie pewnego odcinka trasy; tzn. taka byla przewaznie odpowiedz na pytanie ile jeszcze? godzine? ¨si, mas o menos¨ dwie godziny (inny przewodni)? ¨si, mas o menos¨ trzy??? (kolejny zapytany) ¨si, mas o menos¨:))) Lepiej po prostu nie pytac....

Aj, a teraz musze leciec - potem dokoncze story.

Just a few words for those who can not understand my Polish

Here I am: Colombia, Carribean Coast, Santa Marta. It took me 36 hours to arrive here (by plane to Caracas, then by buses, collectivos, por puestos even metro - metro in Caracas). That was really challenging, I didin´t even imagine that it can be phisically possible, i must have been desperated:)
From Colombian border I´m accompanied by Venezuelan couple which does some businesses here in Santa Marta (trading artesanias, hand-made products by Indians & rastamans) and decided to take care of me & show me some interesting surroundings. Nice of them. Have to buy a bottle of wine tonight.
It´s just a first real day in Colombia so still not much experience but I have some observations:
- no guerlilla so far (disappointing:)
- hot, sun (if no clouds) has no mercy
- wind from the sea and palm tree leaves which give enough shaddow help to survive
- afternoon rains just like in Goteborg during all July
- mango sweetest then anywhere
- ron, cerveza y otras bebidas available without limits, anytime & coolest then anywhere
- music is part of air
Well, you must agree I´m in paradise:) especially if I add to above list a nice feeling that I don´t have to anything:))) Just thought I deserve a piece of luxery after neverending travel.. probably tomorrow it would be borring. So meantime I booked a trip to the Tayrona lost city in the jungle in Sierra Nevada de Santa Marta (Ciudad Perdida). Manana me voy! Nobody said it will be easy but for sure will be safe (last kidnaping there took place 4 years ago). I´ll be lost in lost city and somewhere around for coming 6 days. Bye!

Odrobina karaibskiego luxusu

Dzisiejszy dzien tj. ND byl plazowo-organizacyjny. Moj pierwszy normalny (caly) dzien w Kolumbii (aha, moze wlasnie powinnam zaczac od tego ze tu jest normalnie:)
Rano zalatwilam sobie wyprawe do dzungli, potem juz spokojnie dokonalam niezbednych zakupow i poszlam sobie na plaze na pare godzin. Dzieki temu ten dzien spedzilam prawie jak kazdy inny urlopowicz na karaibskim wybrzezu. Na plazy bardzo spodobal mi sie obwozny barek z muza na maxa serwujacy odjechane trunki w orzechach kokosowych (a u nas nad Baltykiem tylko lody i lody.. i nalesniki czasem;). Bylo milo i blogo przez co moja asertywnosc na plazy byla oslabiona... nie odmowilam wiec sobie i ¨obnosnym¨ sprzedawcom: 1. polgodzinnego masazu relaxacyjnego, 2. uslugi fryzjerskiej, polegajacej na zaplecieniu ze 30 warkoczykow na mojej glowie (ktore mam nadzieje uratuja mi wlosy przed skoltunieniem w dzungli) 3. serwisu uzdrawiajacego moja dusze - to poniekad przez przypadek - polegalo to na godzinnej rozmowie z wyslannikiem Boga (pod kamuflazem sprzedawcy wycieczek); te sprawe traktuje dosc powaznie i musze cos z tym zrobic, bo to juz drugi przypadek w ciagu pol roku, kiedy to mam do czynienia z wyslannikiem Boga (wczesniejszy kamuflaz to okulistka).
Tak czy owak dzis pozwolilam sobie na odrobine luxusu, zeby odzyskac szacunek do siebie (czesciowo nadszarpniety po sponiewieraniu sie w podrozy:) Pewnie jutro byloby juz nudno... Ale nie bedzie!, bo jutro rano zatopie sie w dzungli wedrujac w kierunku Ciudad Perdida - pochlonietego przez dzungle miasta Indian Tayrona. Tak wiec znikam na 6 dni i 5 nocy. Moze nie bedzie latwo ale na pewno bezpiecznie... Ciao!

Nieproszony wspollokator

Pierwsza noc w hotelu w Kolumbii jak sie okazalo nie spedzilam sama. Wspollokator ujawnil sie o poranku... pod prysznicem. Byl olbrzymi! Coz nie pierwszy raz taka historia..nie wpadlam w panike na jego widok ale nie byl mi tez obojetny - bacznie obserwowalam jego ruchy. Byly dosc niespokojne.Chyba strumien wody mu przeszkadzal. Woda byla zimna i w pewnym momencie mialam wrazenie ze probowal sie wymknac. Jednak pozostal.. Kontynuowalam prysznic nie spuszczajac go z oczu po czym wrocilam do pokoju. A ten niepostrzzenie za mna! Zupelnie nie wiem w ktorym momencie przemiescil sie obok mojej stopy i wszedl pod lozko! To przesadzil. Wtedy wlasnie postanowilam go zabic! tego wstretnego, obrzydliwego 3cm-owego... karalucha;)
Ale nie chcial wyjsc... dzis znow nie bede sama:)

Prawie jak niekonczaca sie podroz

A wiec jestem u celu ale oczywiscie na starcie nie na mecie… Po 36godzinach nieustannej podrozy (trzeba byc zdesperowanym:) znalazlam sie w Kolumbii a dokladniej na karaibskim wybrzezu w Santa Marcie. Maraton byl dosc wyczerpujacy... Najpierw przelot Goteborg-Frankfurt-Caracas (w sumie 13h), Po przylocie i zalatwieniu formalnosci musialam dokonac tego czego nie lubie – wymienic kase na czarnym rynku a przy tym nie dac sie okrasc i oszukac.... bo kase w Wenezueli trzeba wymianiac na czarnym rynku. Chavez usztywnikl kurs dolara, ktory oficjalnie wynosi 2150Bolivares, a cena u cinkciarzy to 3000 wzwyz. Bylam dumna ze wynegocjowalam 3200bvs (ale potem dowiedzialam sie ze mozna dostac nawet 3500bvs...). Akcja wymiany kasy na lotnisku potoczyla sie szybko - zawsze tak jest - wpada sie w czyjes rece i po nawiazaniu dialogu ciezko sie uwolnic dopuki (czy o¨¨ zamkniete?) sie nie dokona transakcji... A tu czlowiek jak sie przed wyjazdem naslucha i naczyta wszelkich ostrzezen to ma sie manie przesladowcza... wszyscy wygladaja podejrzanie (lacznie z moim kontrahentem) Wszytko poszlo jednak gladko i pomyslnie a gosc byl tak uprzejmy i podejrzanie pomocny ze jak odchodzilam rozgladalam sie wokol przez jakis czas czy nie wyslal za mna kogos zeby mnie zabic i okrasc;) ale nie...potem zlapalam autobus i metro na dworzec autobusowy.
A dworce autobusowe w Wenezueli (wlasciwie calej Am.Pld.) to prawdziwe wyzwanie... szczegolnie w pt po poludniu...zawsze trzeba sie zgrywac ze sie wie o co chodzi:)
Ostatecznie zakupilam bilet do Maracaibo (jakies 2.5h od granicy z Kolumbia) z poczuciem pewnego sukcesu bo za 14usd a wczesniej konkurencyjne lini oferowaly mi 3-4 usd drozej... Mina mi zrzedla jak zobaczylam swoj autobus (zlom, po prostu zlom) i ten konkurencji - luxusowy full wypas.. Jednak postanowilam sie nie zdenerwowac;) pomyslalam tylko ze nie mam szacunku do siebie i swoich kosci:) Autobus odjechal pol godziny przed czasem (gdzie ta manana?:) I bujal sie przez jakies 11godzin (z dwoma przerwami na jedzenie w przydroznych jadlodajniach) i byl godzine przed czasem! Z Maracaibo zlapalam por puesto (a raczej por puesto zlapalo mnie, a por puesto to cos w stylu taxowek, stare amerykanskie krazowniki, zabierajace 5 pasazerow, ruszajace jak sie auto napelni). W ciagu dwoch godzin jazdy do granicy przeszlismy okolo 7 kontorli dokumentow przez wenezuelskich zolniezy/celnikow/policjantow, na szczescie nie trzepali naszych bagazy... Na granicy wszystko bylo OK, oprocz tego ze pewien rozgoryczony koles opuszczajacy Kolumbie, opowiedzial mi jak to dzien wczesniej w Cartagenie na dworcu przystawiono mu lufe do skroni i zwyczajnie obrabowano; przykra historia, i przykro bylo mi ja slyszec w tamtym momencie..potem sie zastanawialam przez jakis czas nad swoj a reakcja w takich okolicznosciach ale nic do tej pory nie wymyslilam, bo to chyba nieprzewidywalne, ale mam w sobie ducha walki (i noz w kieszeni:) tylko nie wiem na ile ta bron przystawiana do niezorientowanego obcokrajowaca to blef... Tak czy owak nie zawrocilam i tymze por puesto dotarlam do Maicao a stamtad przez kilka kolejnych dlugich godzin kontynuowalam tulaczke autobusem, w miedzyczasie poznalam pare Wenezuelczykow, ktora jechala w interesach do Santa Marty (trudnia sie handlem roznymi rekodzielami, wyrobami indianskimi i rastamanskimi); namowili mnie na ten sam hotel, zlokalizowany troche na przedmiesciach ale blisko morza i w miare tani a potem ciagali po ciekawych zakamrkach, gdzie odwiedzali swoich znajomych i wstepnie dokonywali transakcji... a ja po prostu chcialam znalezc sie w lozku i spac...

Tylko troche o planach

Myslalam ze mam dosc sprecyzowane plany wyprawy ale jak tu juz jestem na miejscu to trace te pewnosc... Jednak pewne punkty programu zrealizuje na pewna a pewnych miejsc/przygod/zabaw bede raczej unikac. I tak np. niniejszym obiecuję, że nie będę walczyć z guerillą (rowniez sie do nich nie przylacze), zahaczę tylko o ich tereny żeby trzasnąć parę fotek chłopakom – mam nadzieje, że się pojawią (z karabinami koniecznie). Nie planuję również robić żadnych interesów z ziomalami Escobara (no właśnie – przy okazji powtarzam - żadnych zamówień na towar nie przyjmuję!)ale wpadnę do jego rodzinnego miasta Medellin się rozejrzeć... i tak główni obecni kokainowi mafiozi przenieśli się do Cali. Właściwie do Cali też pojadę, bo to przecież kolumbijska stolica salsy, aczkolwiek nie zamierzam zapisywać sie na żaden kurs (antytalencie). Nie bede też nadużywać żadnych białych prochów – z resztą jak wiadomo kokaina to w Kolumbii towar czysto exportowy, lokalnie żuje się liście koki, które jak powszechnie wiadomo mają działanie kojąco-łagodzące, usuwają zmęczenie i pozwalają przetrwać w trudnych andyjskich warunkach. Liście są w porządku ale mało smaczne i ranią dziąsła więc ja raczej będę rozkoszować sie kolumbijskim towarem exportowym numer dwa – czyli kawą. Hmmm, co jeszcze kojarzy się z Kolumbią... czy aby nie szmaragdy? Taaaak, wielu przyjeżdża tu na 'szmaragdowe' zakupy... ja zakupów nie mam w planach ale chciałabym w międzyczasie zanurkować sobie w Morzu Karaibskim - z ukierunkowaniem na jakis piracki wrak – a nuż pare tych kamieni i inne skarby ostały się na dnie... A propos skarbów – Kolumbia to przecież teren nieustających poszukiwań eldorado - zatopionych, zaginionych skrabów Mwisków i innych Indian... ale zbyt wielu poległo bym i ja ruszyła ich śladem J(jednak nie omieszkam wybrac sie do zaginionych w dzungli ruin miasta Indian Tayrona - niestety dawno juz oszabrowanych:(

QUE VIVA COLOMBIA!

Ech Kolumbia... No wieeem, brzmi groźnie... bo niby guerilla, porwania, rozboje, narcotrafico... Oczywiście tak brzmi, bo tylko takie wieści docieraja do nas wraz z najświeższymi innymi krwawymi newsami. A tak poza tym – prócz tych mniej lub bardziej marginalnych incydentów z pogranicza raczej kryminalnego – Kolumbia to przecież magiczny, sielsko-anielski kraj Marqueza z rajskim wybrzeżem karaibskim, z bujna krainą Amazonii, andyjskim górami, niekończącymi się przestrzeniami los llanos z wypasionymi anakondami i kajmanami. A poza tym – a moze przede wszystkim – znajduje się tu kilka pre-kolumbijskich kompletnie odklejonych od rzeczywiśtości tajemniczych miejsc jak Ciudad Perdida – pochłonięte przez dżunglę miasto Indian Tayrona (podobno Machu Pichu to pikuś przy nim:), San Agustin, Tierradentro – m.in. cele mojej wyprawy... Całość to przecież wymarzony cel turystyczno-wycieczkowy!;) Im więcej o tym czytam tym bardziej nie mogę pojąć dlaczego żadne czartery tam nie docieraja (i za bilety trzeba przepłacać...) Tak sobie myślę, że może za sprawą moich pełnych zachwytu spostrzeżeń, które będę tu regularnie zarzucać, uda mi sie stworzyc odpowiednie lobby na rzecz polsko-kolumbijskiego mostu powietrznego do przerzutu spragnionych południowoamerykańskiego słońca i innych wrażeń polskich turystów(co bedzie w drugą strone transportowane to sie ustali:)
Zobaczymy...

frajlehony

Frajlehony to takie kwiatki porastające paramo i góry... fascynujące roslinki! Niektóre przerosły nawet mojego przewodnika Moroccho...

Niepotrzebny trud;) Ale będę żyć!

Ech, no nie spisałam sie za bardzo... nie przywiozłam w sobie nic nowego, ciekawego, tropikalnego... Właśnie wracam z konsultacji z odzdziału zakaźnego - cztery doktórki mnie oglądały i stwierdziły że to... oooospa! Nasza zwykła ospa, ospunia! Wietrzna w dodatku! Jakież to banalne;) Tyyyyle trudu a przywiozłam z innego kontynentu cos po co mogłam sięgąć tu w kraju:)

O tym jak sobie poradziłam z karaluchami...

Nie zdążyłam podziękować Wam za okazane współczucie i porady jak zwyciężyć walkę z karaluchami... Prawda jest taka, że ja naprawdę byłam kompletnie zdruzgotana i przerażona jak okazało się że mam je w pokoju... Na początku myślałam, że spędzę tę noc na stojąco, obracając się wokół własnej osi żeby widzieć czy jakieś się nie wynurzają i zgodnie z przeszkoleniem załtwiać je z buta poprzez rozdeptanie...
Stwierdzam jednak, że jak człowiek nie m a innego wyjścia to w każdych warunkach sobie poradzi, przyjmując jak najbardziej praktyczną postawę... Przyszłam więc do pokoju i przystąpiłam do akcji ‘stop karaluchom’. Miałam zostawione światło więc jak weszłam, żadnego ruchu nie zobaczyłąm – one podobno nie lubią światła... To mnie podbududowało. Pierwsze co zrobiłam po wejściu to ściągnęłam okulary, żeby nie widzieć co mniejszych osobników. Biorąc prysznic intensywnie obserwowałam przez ten czas spływy-studzienki w podłodze– czy aby jakieś nie wypełzają (bo własnie tędy wchodziły zdaniem recepcjonisty). Zaraz jak woda spłynęła zastawiłam jeden ze spływów koszem na śmieci a drugi zabezpieczyłam folią i jakąś butelką. Zabezpieczyłam też czymś ciężkim klapę od kibla – na filmach widziałam, że tamtędy wychodzą szczury – a jak karaluchy tam grasowały to czemu i nie szczury - wyobraźnia pracuje intensywnie w extremalnych warunkach;) potem papierem i folią zakneblowałam też wlew od zlewu. Łazienkę miałam już więc bezpieczną - w moim mniemaniu ...
W pokoju natomiast wszystkie swoje rzeczy usunęłam z podłogi i popowieszałam na klamki, szafki i inne haki, żeby mi się robactwo nie zadomowiło w bucie czy jakiejś kieszeni... (teraz coś sobie przypominam, że ktoś powiedział, że one mogą fruwać...ale nie wiem czy rzeczywiście...może ktoś wie?;)
Kładąc się spać włożyłam w uszy słuchawki z mp3 – żeby nie słyszeć ewentualnego tupotu czy szelestu moich dzikich współlokatorów a także żeby mi przez przypadek jakiś typek nie zabłądził w moim uchu... taaak, opowiadano mi że to się zdarza!. Nie zgasiłam też światła... Miałam jeszcze kilka innych koncepcji obronnych stosowanych np. prewencyjnie przeciwko skorpionom ale dałam już spokój:) Dwa piwa i kilkugodzinny trekking tego dnia sprawiły, że zasnęłam nie pamiętam kiedy a co najważniejsze - ani nie pamiętając ani nie śniąc o karaluchach...
Po tym doświadczeniu stwierdziłam, że tak jak mówili inni lokatorzy hotelu rzeczywiście do potencjalnej obecności karaluchów można się przyzwyczaić... w sumie byłam w stanie zostać tam na kolejną noc jednak głównie z powodów lokalizacyjnych zmieniłam hotel o poranku:)))

Słoneczne zauroczenie czy raczej tropikalne zarażenie? Tymczasem może lepiej się nie zbliżać...

Dokładnie w dniu mojego wylotu na ulicy, gdzie o poranku łapałam autobus do Caracas, pewna kobieta przyglądała mi się dość intensywnie. To w sumie mnie nie dziwiło, bo z twarzą jakbym wyszła nie do końca szczęśliwie z pożaru, przyzwyczaiłam się już, że budzę powszechne zainteresowanie i chyba współczucie. Zresztą kieszeń miałam pełną zapisków z różnego rodzaju rekomendacjami od nieznajomych ludzi ze sklepów, ulicy czy autobusów jak sobie poradzić z poparzeniem słonecznym, jakie kremy czy maści mam sobie aplikować... To kolejny dowód na otwartość i serdeczność tutejszych ludzi. Na plaży byłam umówiona nawet z jakimś nibyszamanem (zwanym ze względu na wygląd BinLadenem) na przygotowanie i nałożenie jakiegoś magicznego specyfiku. Gość był z SantaFe, obserwował mnie jakiś czas, wypytał skąd ta krzywda na mojej twarzy i zaoferował pomoc. Opowiadał o cudownych uzdrowieniach których dokonał i choć jakieś diabelskie, szalone oczy miał to zamierzałam się skusić. Dopiero jak dowiedziałam się od Tony’ego (znajomego lokalesa, współwłaściciela domu w którym mieszkałam a przy okazji botanika i przewodnika) że facet jest uzależniony od różnych zielsk (stąd ten dziki wzrok) zrezygnowałam z tej terapii... Kontynuowałam kurację prowadzoną przez Tony’ego opartą na soku z liści aloesu. Świeży, żółty sok tylko z dolnych partii liści podobno działa jak antybiotyk... no i faktycznie rany na twarzy się goiły. Potem tylko jakieś inne cętki gdzieniegdzie zaczęły mi wyskakiwać na ciele... ale po tych alergiach które mnie tu spotykały i przyjaraniu na plaży jakoś nie zwracałam na nie szczególnej uwagi...
Zaniepokoiła mnie jednak dość mocno ta wspomniana kobiecina z ulicy, która w końcu poinformowała mnie, że zidentyfikowała u mnie pewną chorobę – la lechinę. Naradzała się z facetem sprzedającym obok kawę z termosu (standard przy terminalach i na mieście) i razem uznali, że to musi to! Powiedzieli też, że to nic strasznego, że to taki wirus, który przechodzi się tu raz w życiu – a dotyka głównie dzieci ale dorosłych też nie oszczędza jak nie przeszli tego wcześniej.
Objawia się m.in. małymi bąblami na skórze całego ciała (i w buzi podobno też) a potem one pękają i się goją a choroba zaczyna się gorączką... Rzeczywiście, na skórze miałam jakieś dziwne plamki, bąbelkii i strupki ale już gorączki u siebie sobie nie przypominałam – jednak pomyślałam sobie, że być może nie rozpoznałam subtelnej różnicy pomiędzy tym, jak było mi strasznie gorąco a gorączką;) Ponoć w Delcie Orinoko i w ogóle w Wenezueli la lechina to od lat epidemia... a jeszcze jak powiedziałam, że brałam indiańskie dziecko na ręcę to byli pewni swojej diagnozy, bo niby zaraża się tym przez dotyk... W autobusie inni ludzie potwierdzili mój przypadek – tu zostałam poinformowana jak postępować z chorobą – że musze dużo pić, „zapisano” mi specjalną maść na te bąble i powiedziano, że przede wszystkim mam się nie drapać, bo ślady zostają na całe życie. Już się pogodziłam z myślą, że mam tego wirusa i że jakoś go przeżyję i sobie sama z nim poradzę ale moi doradcy odsyłali mnie do lekarza - dostałam cenną wskazówkę, że na lotnisku jest dostępny bezpłatny lekarz...
Zjawiłam się więc w punkcie medycznym na lotnisku i opowiedziałam pielęgniarce o mojej domniemanej chorobie, zdiagnozowanej przez przypadkowych ludzi. Ta spojrzała na mnie i uznała, że faktycznie wygląda to trochę na tę lechinę, i że w takim układzie będę miała poważny problem... Rozmawiając z nią czekając na lekarza potraktowałam za żarcik jej tekst, że z tą chorobą stąd się nie wyjeżdża...
W końcu pojawił się lekarz – ten miał wątpliwości ale ostatecznie był innego zdania. Stwierdził, że to reakcja skóry na intensywne słońce i moskity... Uświadomił mnie też, że lepiej żeby mi tu nie stwierdzono tej lechiny, bo czekałaby mnie 2-tygodniowa kwarantanna!!! Podobno też w przypadku podejrzenia o tropikalną chorobę zakaźną załoga samolotu może odmówić wstępu na pokład. Lekarz – w porządku gość - poinstruował mnie, że jak ktoś mnie zapyta co mi jest, mam wyrecytować, że jestem po konsultacji z lekarzem i to co mam na skórze to ‘tylko’ alergiczna reakcja na promienie słoneczne... I tej wersji trzymam się do tej pory....
Tak więc przez ostatnią godzinę w Wenezueli trochę się jeszcze postresowałam nim weszłam na pokład i nim samolot oderwał się od płyty... A wchodząc do samolotu zamaskowałam się częściowo bandaną (szkoda, że kominiarki nie miałam:) i ufff, ostatecznie nikt się mnie nie czepiał...
Właściwie do dzisiaj nie jestem pewna czym są cętki na mojej skórze... po zapoznaniu się z informacjami w internecie wygląda mi to na bardzo softową wersję tej lechiny... Poobserwuję teraz ludzi, którzy mieli już ze mną do czynienia – jak przestaną przychodzić do pracy to chyba skontaktuję się z instytutem chorób tropikalnych;)

W barwach wojennych przed zdobyciem Pan de Azucar...

W Puerto Piritu na krawężniku....

Tę historię fajnie się opowiada siedząc już bezpiecznie w kraju:)
A jeszcze przedwczoraj jadąc już do Caracas z mojej oazy spokoju w Santa Fe zgodnie z planem zahaczylam o miasteczko Puerto Piritu. Dlaczego? Otóż jak wracalam znad Orinoko własnie w tym miasteczku na wybrzezu spędziłam jedną noc a o poranku przed wyjazdem weszlam do kafejki internetowej zrzucic zdjęcia ze wszystkich 4 kart pamięci; lalunia przerzucila wszystkie zdjęcia do komputera ale niestety już nie umiała wypalic płytek... po 2 godzinach walki poddała się i odesłała mnie do fotografa. Poszłam do niego ale z braku czasu zrzucilam u niego zdjecia tylko z 2 kart a w aparacie pozostala karta ze zdjeciami z Delty, bo było tam jeszcze troche miejsca... Tego dnia po południu ukradli mi aparat z tymi wlasnie zdjeciami... No i fakt, że zupełnie wszystkie zdjęcia były wczesniej skopiowane w tej kafejce dawał mi podstawy do łudzenia się że te stracone mogą być do odzyskania, ze może przez przypadek nie wyrzucili ich z komputera... Życie jest jednak brutalne - oczywiście wszystko natychmiast wyrzucili:( Przykro mi było niezmiernie, bo tyle zachodu i nic... Chwile wczesniej tez mialam pecha, bo kierowca autobusu z SantaFe zapomniał o mnie i nie zatrzymał się na terminalu na obrzezżach tego miasta, wysadził mnie gdzies na drodze przy jakims zajezdzie 8 km dalej (tylko dlatego ze zapytałam czy daleko jeszcze:) Stałam tak sobie wkurzona i bezradna i nie wiedziałam czy stopa łapac czy co? Dobrze, ze zainteresowało się moją dolą dwóch żołnierzy, którzy nagle zjawili sie przede mną i tak jak ja zastanawiali się co ja tutaj robie;) chłopaki wyposażeni w przekonywujące argumenty w postaci karabinów nie mieli problemów z zatrzymaniem dla mnie auta, które zawiozlo mnie do miasta:)
A tam, najpierw przykro mi się zrobilo z powodu zdjęć a potem zrobiło mi się jeszcze bardziej przykro... Otóż uswiadomilam sobie zże nie za bardzo mam gotówkę na przeżycie do momentu wylotu tj. do następnego dnia. A była to sobota... żaden z bankomatow z 5 różnych bankow – to nie nowosć - nie był dla mnie łaskawy:( w tym miejscu i czasie moja Visa byla tylko kawalkiem bezużytecznego plastiku... Tymczasem w kieszeni mialam kasę wystarczającą mniej wiecej na bilet do Caracas i transport na lotnisko i moze jakies ostatnie drobne na jedzenie... trwożyła mnie tez mysl koniecznosci uiszczenia podatku lotniskowego - nie wiedziałam w jakiej formie mogę dokonać płatnosci...
Tak więc znajdowałam się jakies 380 km od Caracas w przeddzień wylotu bez dostepu do kasy... Aby się zmiescić w tym co mialam, pozostalo mi tylko złapac nocny autobus i tym sposobem uniknac hotelu. Autobus jedzie stamtąd do C. jakies 5 godzin więc musiałam cos z soba zrobić chocby do północy. Ale co tu robic przez parę godzin w nadmorskim porcie bez kasy choćby na kawę w podłym barze... Podumałam i poszłam sobie na wybrzezże, zasiadłam na krawężniku i gapiłam się na morze albo gwiazdy i od czasu do czasu przeczesywalam swój plecak w poszukiwaniu ewentualnie zapomnianej, zaginionej w jakiejs kieszeni gotówki - nie było jednak ani boliwara...
To była sobota wieczor więc miasto na swój sposób się bawilo wokół i w tle....
Po jakims czasie moich samotnych medytacji i kalkulacji zaczęło się krecic wokół pewne towarzystwo – jak podejrzewalalm – tutejszych rybaków; w końcu jeden usadowil się w pobliżu i zaczął rozmowę, potem przysiadł się drugi...dłuzższą chwilę później zjawil się trzeci z butelką rumu... Kolesie nie byli raczej obywatelami sfery wyższej – wyglądali mi na regularnych konsumentów rumu ale jednoczesnie całkiem poczciwych, szczerych ludzi. Tak sobie siedzielismy – ja i moi przyjaciele-samozwańcy - Fernando, Roberto i Amirko i zwierzalismy sobie nawzajem - oni mi rozprawiali o swojej robocie, a ja im o moich przygodach w Wenezueli. Potem wszyscy przejęli się moją obecną sytuacją i jęli mi doradzac w jaki sposób najlepiej i najtaniej dojechac przez noc do Caracas. Trwały dyskusje dopóki nie zjawil się kolejny kumpel Francisco, który oznajmił z rozbrajająca oczywistoscią, że przeciez mogę przespac się u niego i jutro jak czlowiek rano pojechac do stolicy. Wszyscy przyklasnęli zapewniając, że dobry i uczciwy z niego czlowiek i mogę bez obaw skorzystac z jego propozycji. Nie powiem, było to troche ryzykowne ale czułam się tak zmęczona i brudna, że nie chciało mi się tkwić w roli bezdomnej jeszcze przez kilka godzin - tak więc nie protestowalam...
Nie przypuszczałam tylko, że będziemy mieli wspólnie do dyspozycji jeden pokój... Pomyslalam o ewakuacji, bo nie mialam ochoty spać w jednym pomieszczeniu z jakims (pewnikiem) chrapiacym, podpitym starszym gosciem choćby intencje miał czyste jak łza... Na szczęscie – jak zapewniłam że dla takiego włóczęgi jak ja to nic nowego - udało mi się uzyskac zgodę na spanie na dużym balkonie pod gwiazdami... pierwsza klasa – ciepło, słyszalny szum morza, swieże nadmorskie powietrze i milion gwiazd! Rano czysta i częsciowo wyspana (psy strasznie ujadaly i troche martwiłam się żeby zdążyc na samolot) wyruszylam do Caracas. Na odchodne dostalam otwarte zaproszenie na powrot i kilka lisci rosliny do leczenia moich poslonecznych ran... Milutko! Bezinteresownosc tych ludzi naprawde wzrusza!
Jak dotarłam na lotnisko (jakies 5 srodków transportu włączając metro) odetchnęłam z ulgą, że się udało a jeszcze bardziej jak okazalo się, ze podatek lotniskowy mam uwzględniony w cenie biletu... Hurra!!! Teoretycznie jedną nogą bylam juz w kraju...
Tymczasem to nie był koniec moich małych przeciwnosci losu ostatnich dni - okazało się że jeszcze cos mi może przeszkodzic w opuszczeniu Wenezueli zgodnie z planem... (ale o tym jutro;).

jeden dzien w raju

Nieee, nie znudzilo mi sie karaibskie wybrzeze... jest fantastycnie!
Wczoraj wieczorem jak siedzielsmy sobie na plazy przed domem nagle wypelz na piasek monster! Prze-o-gro-mny krab, ktory poruszal sie jak robot z s-f i zmierzal wyraznie w moim kierunku... na szczescie obronilam sie ucieczka na bezpieczna odleglosc;) a pomyslec, ze wczesniej planowalam wieczorna kapiel w morzu...
Najwieksza niespodzianka wieczoru bylo ponowne spotkanie z Jorgem (tym od llanos i roraimy), zupelnie nie planowalismy tutaj byc a nagle wpadlismy na siebie...
A dzisiaj bylam na prawie calodniowym rejsie lodka - w miedzyczasie przybijalismy do kilku roznych wysepek - a to na pare godzin plazowania, a to na snorkling... bo tam rafy koralowe przeurocze i miliony kolorowych rybek... tzn miliony takich malenkich, a tych wiekszych to tylko setki widzialam;)
Na jednej z wysepek lokalesi sprzedawali z koszykow swiezo wylowione ostrygi - ponoc wysmienite, moj polfrancuski kolega jada rozne swinstwa wiec sie rozkoszowal... ja, podziekowalam. Z zywych stowrzen to ja tylko robaki na Gran Sabanie konsumowalam:)
A na innej plazy zylo sobie stado iguan! Jedna zadomowila sie w duzym koszu na smieci wyzerajac co lepsze kaski a kilka innych walczylo miedzy soba o nasze skorki od bananow:) Strasznie ciekawskie byly co mamy w torbach...
Slonce palilo nieziemsko ale morski wiaterek przynosil troche ulgi... (hehe, pisze to dlatego ze u nas podobno leje;)))
I tak minal dzien rajskiego zycia, ktore jutro niestety sie konczy:(
Okolo poludnia powinnam byc juz w drodze ku mecie, kierunek: Puerto Piritu (tam moze odzyskam stracone zdjecia) i Caracas...

wreszcie na karaibskiej plazy... tj. powrot sielanki

Jeszcze wczoraj wieczorem chwilowo nienawidzilam tego kraju nie mogac sie pogodzic z bezczelnym zlodziejstwem, ktore mnie dotknelo. Aparat, telefon i nawet moje psloneczbne korekcyjne okulary szlag trrafil! ale mam jeszcze pomysl i szanse na odzyskanie zdjec... w sobote okaze sie czy to mozliwe (gdybym to wyjasnila dzisiaj byloby wieksze prawdopodobienstwo ale nie chce mi sie...). W kazdym razie moj stan wzburzenia i depresji byl tak wyrazny ze taxowkarz, ktory wczesniej nie chcial spuscic ani bolivara z wygorowanej stawki za kurs, ostatecznie na pocieszenie zaprosil mnie na ogromna porcje lodow i pierwsza moja przechadzke po wybrzezu... najwazniejsze to nie cierpiec w samotnosci;) dzis rano jeszcze mnie przesladowala moja strata jednak teraz juz wyluzowalam...
Bo jestem sobie w rybackiej wiosce Santa Fe, mieszkam na plazy, tzn. w domu na plazy, mam moze z 10 metrow do morza... a woda - ciepluteeeenka! a slonce - bezlitosneeee! na szczescie znajduje troche cienia pod palmami dla mojej ponownie zrujowanej przez slonce skory na czole...(uprzedzam o tym problemie, bo mnie mozecie nie poznac jak wroce...)
Na lunch kupilam u rybakow dwie rybki, kore mi pani w kiosku z wrzacym olejem usmazyla... przepychota! to wszystko za niecalego dolara...
Mam nadzieje ze ten blogi spokoj i piekne widoki nie znudza mi sie do soboty;)

I skonczyla sie sielanka:(

A mialo byc tak pieknie - plaza, slonce i piasek... tymczasem czarne chmury nade mna... dzis mialam przelaj z przeszkodami, a potem stalo sie to, czego od poczatku sie obawialam - pozbylam sie aparatu (z setka zdjec z Orinkoko) i komory... nawet nie wiem kiedy ale na pewno w autobusie.
Przyjechalam wlasnie do Cumany, miasta docelowego tego autobusu, bo naiwnie licze jeszcze na ewentualna moja nierozwage i ze mi przypadkiem wypadly i ze moze sie znajda... Musze zaczekac do 22giej az kierowca sie wyspi zeby to sprawdzic...
To byl pechowy dzien... nie chce mi sie nawet pisac:(((((((((

Zapomniec sie w Delcie Orinoko;)

Tucupita to miasteczko wypadowe w Delte a przy okazji jakby stolica regionu...Jak tu dotarlam w niedziele, zorientowalam sie bardzo szybko, ze jestem jedyna przedstawicielka gringo´s w miasteczku... a to znaczylo ze niestety nie mam co liczyc na grupowa wycieczke w delte... Moglam wierzyc tylko w jakis przypadek lub wykolowanie cos indywidualnego, co tez nie bylo proste i oczywiste, bo wynajecie lodki w pojedynke kosztowalo niewyobrazalna kupe szmalu... Pozostalo mi tylko rozejrzec sie po okolicy i zwijac... Tymczem w jakies pol godz. po wypuszczeniu sie w miasto ni stad ni zowad wyrosl przede mna ´niezalezny przewodnik´Robin. Jako ze to nie byl bezinteresowny Robin Hood jedyne co mogl mi zaproponowac za normalne pieniadze to odstawienie mnie ´rejsowa lodka´do indianskiej osady pod opieke jakiejs rodzinki i odbior np. po 2 dniach. Coz bylo robic... mialam kupic sobie tylko hamak, zeby miec na czym spac i zeby nie zjadly mnie robale i wyruszyc na drugi dzien.
Tymczasem od czego sa przypadki... wieczorkiem zadzwonili do Robina pewni Francuzi, ktorzy juz korzystali z jego uslug i zaanonsowali sie na 2-dniowa wyprawe wlasnie na drugi dzien... No i tym sposobem zalapalam sie na prywatne wycieczke dolaczajac do czworki zabojadow.
A Ci Francuzi to osadnicy, od 2-3 lat mieszkajacy na pln. Wenezueli, posiadajacy 2 duze farmy i hacyjedne dla bogatych turystow... Glownycm celem ich przybycia nad Orinoko bylo oblowienie sie w lupy i zwierzaki - normalnie jak za dawnych kolonialnych lat... W miedzyczasie wiec zakupili od Indian za grosze - dwie malpki kapucynki, mala, jeszcze nieopierzona papuzke (jakiez urocze brzydkie kaczatko:), malenkiego kajmanka (mial chyba ze 30 cm..w perspektywie 4m), jakies rekodziela i rosliny... zamowili tez mala pume, bo akurat nikt nie mial!
Poza tym towarzystwo bylo bardzo wyluzowane a all inclusive zorganizowany napredce przez Robina sprawil, ze nim odbilismy od brzegu kazdy mial w rece kubek z cuba libre z limonka i cytryna...a wieczorem nieuniknionym elementem byla fiesta - z zapewnionym praktycznym szkoleniem merenge (co nie zanczy,ze umiem); a wczesniej wyruszylismy jeszcze na rzeke w pogoni za zachodem slonca - boooski! - mam tysiac piecset zdjec;) potem zepsul sie silnik i z pol godziny Robin plynac wplaw ciagnal lodke... (a w przewodniku jest wytluszczone - lodka powinna posiadac 2 silniki, sprawdzic przed odplynieciem!!!;)
Drugiego dnia wyruszylismy w glab delty, w jedna z odnog Orinoko - widoki po prostu zabojcze! Brak slow!!Zielone gestwiny po obu stronach, czasem indianskie osady (do ktorych zawijalismy w celach kupieckich moich Francuzow) tukany i inne ptaki, delfiny, malpy, wedkujacy Indianie na canoe, piekne slonce a czasem przelotny deszczyk...cuuudownie! Relax na maxa! Zdjecia - piersza liga (chyba!).
I jakaz byla moja radosc, po zapoznaniu sie z warunkami w jakich zyja Indiania Warrao ze uniknelam zamieszkania tam chocby na jedna noc... w sumie to nazbyt wrazliwa to nie jestem, bo i z karaluchami juz spalam i z pajakami ale z calym obejsciem jak np. swiniami, kurami i malpkami itd. to jeszcze nie...

Ale to juz historia... Prosto z lodki wskoczylam w autobus na wybrzeze, no i juz tu jestem! Wprawdzie nie wiem dokladnie gdzie, bo na terminalu poradzono mi inna opcje podrozy i jestem w miasteczku, o ktorym ani slowa w moim przewodniku. A to jak poruszanie w sie w gestej mgle... W nocy jakos zdolalam znalezc hotel, a teraz zalatwiam miastowe sprawy, zrzucam fotki na plytki i wkrotce wybywam do malej wioski - Mochima albo Santa Fe, gdzie plaze sa niebianskie i zycie pewnie tez:))) PURA VIDA jak mowia lokalesi! Ech, juz czuje zapach morza...
Tymczasem jednak jest to zapach targu rybnego, bo chyba w jakim porcie rybackiem jestem;)))

Muchos pozdros,
Ada

Moja Roraima od A do Z

A – jak Alergia
Dopadla mnie juz drugiej nocy i chyba byla efektem mieszanki sunblockera, offá, potu i slonca.. w efekcie przez dwie noce z rzedu mialam ochote dorwac noz, pociac sie i podzgac a potem zanurzyc w spirytusie...

B – jak Bachacos, owadzi przysmak na Gran Sabanie
Bachacos to ni skrzydlate mrowki ni muchy...jedna z istotnych czesci ich organizmu sa kulki wielkosci jagody, ktore spozywa sie ze smakiem, odrywajac z zywego owada.... Nasz posrednik przed wyprawa zabral ich troche z miski swojej coreczki i nas poczestowal...Pierwsza zagryzlam chlebem, wiec nic nie poczulam; przy drugiej- trauma byla tak duza, ze nie pamietalam smaku... Dopiero po powrocie docenilam ten delikates... chlopaki nazbierali troche po drodze i rozpoczelismy uczte... skorupka jakby po przysmazeniu a w srodku jakby krem o posmaku orzechowym...mniami!

C - jak Czy slonce czy deszcz
No tak, pogoda nas nie rozpieszczala... raz wedrowalismy w pelnym sloncu caly dzien, po to by drugiego przez kilka godzin taplac sie w ulewnym deszczu, nie majac suchej nitki na sobie...

D – jak Duet Marcelio & Inocencio
Marcelio (l.23) to nasz przewodnik a Inocencio (l.17) to bagazowy i jego pomocnik; zbladlam i niezle sie przeleklam jak zostali nam przedstwieni jako osoby, na ktore mamy sie kompletnie zdac na 5 trudnych dni... wygladali jak dzieciaki sciagniete z boiska na obiad:) Ale trzeba przyznac, ze staneli na wysokosci zadania!

E – jak Eeee, nie wiem co..

F- jak Finansowe nadwyrezenie
Niestety aby pozwolic sobie na trekking na Roraime trzeba wyskoczyc z niezlej kaski, 1000zl to juz dobra cena...

G – jak Gumis
W wyniku alergii dwa poranki obudzilam sie z twarza gumisia, alergia przejawiala sie m.in. niespotykana opuchlizna: wypukloscia oczodolow i dwukrotnym powiekszeniem uszu... Wprowadzalam tymczasowy zakaz fotografowania a kolo poludnia normalnialam;)

H – jak Higiena
Higiena osobista byla pod kontrola, raz lub dwa razy dziennie zazywalismy kapiele w rzekach... tylko na gorze bylo za zimno... a wracajac, mielismy zapewniona wartosc dodana w postaci jacuzzi w rwacych rzekach... tylko drobnym dyskomfrotem byl fakt, ze trzeba bylo sie mocno trzymac zeby nie poplynac:)

I – jak Indianska wioska
Parapetui to indianska wioska, baza wypadowa na Roraime. Tam spedzilismy pierwsza noc przed wymarszem. Niesamowite! tak blisko cywilizacji a ludzie zyja prawie jak przed wiekami... tylko przez pol nocy glosno chodzacy generator pradu nie pozwalal mi zasnac:)

J – jak Jorge
Jorge to moj niezawodny towarzysz podrozy jescze z czasow los llanos. Na Roraimie byl mi medykiem, psychologiem, opiekunem i wspolbiesiadnikiem do rumu. Ponadto jest przystojny i przyzwoicie zbudowany. A pracuje w firmie produkujacej alkohole, ktora ma nawet nasza zubrowke!

K – jak Kurcze, za malo rumu wzielismy:(
Z powodu dbalosci o nieprzeciazenie bagazu zabralismy tylko jedna butelke na 5 dluuugich wieczorow... to byl blad!

L – jak Las deszczowy
Drugi dzien wedrowki to m.in. trzygodzinny przemarsz przez las deszczowy, pnaca sie niemal pionowo w gore sciezka, wylozona: glazami, kamieniami, glina i poskrecanymi korzeniami drzew... Naprawde mozna sie zabic! Szczegolnie jak pada – a oczywiscie padalo (jak to w lesie deszczowym, szczegolnie w porze deszczowej;)

M – jak Moskity
Bez komentarza... po prostu nienawidze! Niniejszym apeluje o to by zlikwidowac wszystkie moskity!

N – jak Nadrobic stracony czas...
Z powodow organizacyjnych nasza wyprawa zostala skrocona z 6 do 5 dni. Z tego wzgledu pierwszego dnia musielismy przemaszerowac przepisowe dwa –a stanowilo to jakies 10 godz. wedrowki w sloncu! wprawdzie z przerwami na lunch i ciasteczka ale nie byl to niedzielny spacerek lecz prawie pogon....

O – jak Optymalizacja zawartosci bagazu
Moja optymalizacja polegala na minimalizacji... tak sie przejelam, ze moj plecak wazyl o polowe mniej niz Jorga, moze jakies 6-7kg. Maniakalnie wnikliwie dopbieralam kazda rzecz aby sie nie przedzwignac - do tego stopnia, ze wzielam na 6 dni reczniczek o wymiarach 20x30... potem korzystalam z uprzejmosci (lub litosci) Jorga:)

P – jak Portki moje przedostatnie
Juz po los llanoas ledwo sie trzymaly, jednak bylam do nich tak przwiazana, ze spedzilam z godzine na przywrocenie ich funkcjonalnosci... jednak w drodze powotnej z Roraimy byly prawie w strzepach...jedna z nogawek trzymala sie na 3 agrafkach:) Chyba zabiore je na pamiatke...

R – jak Rzeki
W drodze na Roraime nie bylo problemu z przekraczaniem rzek, mozna bylo przeplasac na drugi brzeg po kamieniach albo przekicac bez butow majac moze wode po kolana... jednak Marcelio przez caly czas martwil sie o stan rzek jak bedziemy wracac – i rzeczywiscie – w wyniku permamentnych deszczow i ulew, w ciagu 2 dni potoki przeobrazily sie w rwace rzeki! Inocencio, biedaczyna raz padl ofiara nurtu i ledwo sie wykaraskal.. potem wymyslil sposob jak nas przeprawic– wytrzasnal skads dragal – chlopaki zarzucili go w poprzek, trzymajac go z obu stron, a my tym asekurowani brnelismy walczac z silnym nurtem... alez to zywiol!!! nie uniknelismy umoczenia po pachy jak i zanurzenia naszych plecakow;( Potem okazalo sie, ze nasz Marcelio jeszcze nigdy nie byl na Roraimie w porze deszczowej...

S – jak Szemrany posrednik
W ramach optymalizacji kosztow pominelismy agencje w Santa Elenie, wybralismy sie do miasteczka San Francisco (blizej Roraimy), gdzie znalezlismy czlowieka, ktory mogl zorganizowac wyprawe dla 2 osob (agencja czeka zawsze na 4) i to w akceptowalnej cenie. Fecet mial na imie Donald i wygladal na rasowego alfonsa... mialam opory przed wyplata mu calej gotowki przed wyprawa... ale coz, c zasem trzeba po prostu zaufac czlowiekowi;) Wprawdzie kupil nam marne zarcie ale za to na koniec podarowal mi ksiazke...

T – jak Tepuie
Tepuie to jakby gory stolowe ze skaly piaskowej, powstale ponad 2 biliony lat temu; to podobno jedno z najstarszych zjaisk czy miejsc geologicznych na Ziemii. Roraima jest najwyzsza z nich, ma 2800m i nie pamietam jaka lecz bardzo duza powierzchnie; znajduje sie tam tzw Triple point, gdzie spotykaja sie 3 kraje: Wenezuela, Brazylia i Gujana. Nie zdazylismy tam dotrzec....

U - Uffff
Ufff, to byla super przygoda jednak fajnie miec za soba ten wysilek a przed soba tylko leniwe plawienie sie w delcie Orinoko i wodach M.Karaibskiego:)))))))))

W - jak Warto bylo!
Warto bylo poniesc caly ten wysilek aby znalezc sie przez 1 dzien i 2 noce na innej planecie... Naprawde czulismy sie tam jak kosmici:) tym bardziej ze w tym czasie nikogo procz nas tam nie bylo... A podobno w porze suchej zlazi sie tam sporo ludzi...

X – jak planeta X
Krajobraz na Roraimie jest po prostu nieziemski! to jakis magiczny, zaginiony swiat... niesamowitych ksztaltow czarne formacje skalne, czerwone czy rozowe piaski, roznokolorowe baseny wodne, dziwne rosliny, wciaz znikajaca i pojawiajaca sie mgla i male czarne zabki...sceneria jak z filmu S-f!!!

Y – jak Yeti
Yeti'ego nie spotkalismy.

Z – jak Zdjecia, ktorych nie zrobilam
Niestety na zdjeciach nie beda uwiecznione najbardziej exremalne przezycia z wyprawy, bo w takich momentach albo nikt nie myslal o zabawie w fotografa albo nie chcial narazac aparatu na uszkodzenie lub utrate. Ponadto (co mi sie zdarza nie po raz pierwszy) w polowie wyprawy wysiadla mi bataria:(( strrraszne i niewybaczalne!

Z- jak Zarcie
Chlopaki karmili nas jak zwierzaki na uboj, co przerwa wciskali nam jakies energetyczne dziadostwa. A rano i wieczorem wolalam nie patrzec jak walcza z garami, usilujac przygotowac nam posilek - czesem lepiej pozostac w nieswiadomosci :)

taaaka mala dygresja:)

Wszystkim zapytujacym droga mailowa lub bezposrednio tutaj oznajmiam, ze zaprawde pisze tu otwarcie prawie o wszystkim co sie dzieje, jak tylko czas mi pozwala. To, ze prowadze sie bardzo przyzwoicie i grzecznie to (procz mojej natury) po prostu fakt i pisze to nie tylko dlatego ze rodzice czytaja… Pijam tylko lokalesowy rum w baardzo malych ilosciach (jak na tutejsze mozliwosci), trawke palilam tylko przez grzecznosc aby nie urazic czestujacych mnie przewodnikow (tak sie sklada ze wszyscy pala…), ´narzeczonych´ mialam czterech ale to tylko przelotne niewinne! znajomosci byly:)

A tymczasem pare godzin temu wrocilam z Roraimy. Jak zwykle po ciezkim trekkingu wygladam jak zwierzak….Jutro wrzuce cos o moich zmaganiach z ta tapuia, bo tymczasem lece lapac nocny autobus na poludnie, kierunek: Ciudad Guayana, Tucupita, Delta Orinoco….
Pozdrowka dla wszystkich!!! Ada

na razie nic sie nie dzieje

Wiodlam dzis spokojny, niedzielny zywot w oczekiwaniu na jutrzejsze otwarcie banku i zaaplikowanie sobie zastrzyku gotowki; jezeli to sie uda, mamy nagrany 6-dniowy trekking na najwieksza tepuie na Gran Sabanie - Roraime (jakies 2800m) wiec natychmiast po akcji w banku wyruszamy po kolejna przygode z Jorgem, przewodnikiem i pomocnikiem. Po drodze i na szczycie podobno czekaja nas nieprawdopodobnie magiczne widoki - ponoc Conan Doyle byl tym zakatkiem na ziemii kompletnie zauroczony - po powrocie zapodam jak bylo; tymczasem wiec chcialam tylko uprzedzic ze przez jakis tydzien nie bede sie tu meldowac (chyba ze jednak zostane bez dostepu do kasy... a wtedy tez sie nie bede meldowac, bo nie bede miala za co;)
Po Roraimie - jak zdaze - to jeszcze 3 dni spedze w Delcie Orinoko a potem... vamos a la playa!!tyyylko plaza, slonce, palmy, drinki i piasek - jak na prawdziwe wakacje przystalo! Chociaz z 30 dni pozostanie mi na to nie wiecej niz ...3 dni, taaak jakos ten czas nieublagalnie szybko leci... a niestety chyba nie mam mozliwosci zmienic daty powrotu na bilecie lotniczym...
los pozdros,Ada
ahaaa, a dzis moja noga stanela na brazylijskiej ziemii, bylismy w przygranicznym miasteczku po brazylijskiej stronie - a tam - prawie jak w Kostrzynie - niekonczacy sie bazar roznych szmat, rupieci;) tylko tutaj wszedzie krolowaly zielono-zolte barwy canarinos i roznokolorowe stoiska pelne egzotycznych owocow...mniam!

I przemoc i I pomoc

Wczoraj po 14-godzinnej podrozy autobuesm dotarlismy z Jorgem (to kolega poznany na los llanos, Portugalczyko-Francuz, info dla kolezanek: podobny do van Damma;) do miasta Ciudad Bolivar, w ktorym to mielismy sie przesiasc w kolejny autobus, by po kolejnych 12 godzinach dotrzec do celu, to jest Santa Eleny (to jest PdWsch Wenezueli, w poblizu granicy z Brazylia).
Mielismy jakies 4 godziny w Ciudad Bolivar i to mial byc czas na wyciagniecie kaski z bankomatu - bo w Wenezueli to nie jest taka prosta sprawa... raz, ze jakies 70% bankomatow obsluguje tylko krajowe karty a poza tym, procedura przy bankomacie jest dosc zawila...
Tak czy owak chcialam sie poskarzyc ze, jak juz znalazlam wlasciwy bankomat, padlam ofiara pewnego usluznego lokalesa, ktory skopiowal w pewnym momencie moja karte i podejrzewam, ze mial szanse podejrzec moj pin... sierota ze mnie troche no ale kazdemu moze sie zdarzyc... Trzymalam go za kieszen i szarpalam troche liczac na pomoc ale tlumik, ktory stanowil kolejke do bankomatow procz ogolnego poruszenia nie przejawil skutecznego dzialania... a ´kopista´ przekazal ukradkiem swoje urzadzonko kumplowi, ktory niepostrzezenie sie zmyl a sam po chwili wyrwal mi sie i zwial... a wteeedy wszyscy rzucili sie ze wspolczuciem i poradami co robic- jakbym nie wiedziala ze trzeba mi zablokowac karte... o tyle dobrze, ze skrotami jedna z par zaprowadzila mnie do centrum telekomunikacyjnego i po 10 min karte mialam zablokowana... przy okazji niestety odcielam sobie srodki do zycia;((( przynajmniej do poniedzialku, kiedy to mam nadzieje wyciagnac kase z innego zrodla. Ludze sie, ze sie uda - chociaz tutaj w tym malym miasteczku - bo jestesmy juz w Santa Elenie - to nie jest takie pewne... Tymczasem natychmiastowa pomoc otrzymalam od Jorge´a - z wlasnej inicjatywy wspiera mnie pozyczka - dobry z niego czlowiek;)

ostra jazda po krawedzi na... mulach;)

Przedwczoraj znowu siegnelam wyzyn ok. 4000m - ale tym razem bez wiekszego wysilku (przynajmniej fizycznego). Najpierw mielismy ostra jazde po kretych gorskich drozkach jeepem az do puebla zapomnianego przez swiat - Los
Nevados (jakies 2700m). Cuudowna, malownicza, senna wioska, tylko jak deszcz pada to nie ma co robic (a padal:) Meska czesc mieszkancow (wygladali jak cowboye z westernow) w takich okolicznosciach pije i - nie wiem jak oni to robia - wierzchem na koniach uskuteczniaja sobie spacery... hmmm "i tylko koni, koni zal":) jak sie nawiazalo z nimi kontakt to za 1000 blv nawet pozwolili sie sfotografowac:)
W kazym razie w Los Nevados sobie przenocowalismy, a na drugi dzien czekala nas ponad 4-godzinna jazda na mulach... A mulow bylo 5. I muly jak to muly edukowalne raczej nie sa - miast isc normalnie gesiego - jak np wielblady w karawanie - to te sie wiecznie przepychaly na 1,5metrowej sciezce gorskiej, niezgrabnie balansujac, ocierajac sie o siebie, potykajac sie, kompletnie nie zwazajac i nie szanujac ladunku, ktory maja na grzbiecie to jest nas... po lewej bylo bezpiecznie ale po prawej - stok lub przepasc... O ZGROZO! sam moj lek wysokosci mnie dobijal a moj mul- Koral mu bylo- wiecznie walczyl (bezskuecznie zreszta) o pierszenstwo, przez co liderka (Samba) wytrzasnela mi ostatecznie kopa z kopyta w kostke, co sprawilo ze okulawialam na jakies pol dnia... pomimo tego, ostatnia godzine postanowilam przedreptac:) Po osiagnieciu celu, mialam wreszcie mozliwosc skorzystac z jednej z najwiekszych atrakcji Meridy - teleferico - chyba juz wspominalam, ze najdluzszej na swiecie kolejki linowej - po zaliczeniu tegoz moglam juz spokojnie opuszczac Meride...
chociaz w sumie nie tak spokojnie, bo troche smutno opuszcza sie miejsca gdzie jest fajnie i zna sie juz ludzi wyruszajac w nieznane...

Adakonda story

helol!
zniknelam na jakies cztery dni niespodziewanie, bo nagle udalo sie zebrac ekipe na wyprawe na los llanos
Los llanos, ech.. to byla prawdziwa sielanka, gdyby nie liczyc kilkunastu godzin podrozy jeepem.. jednak warto bylo, chocby po to, by przytulic sie do anakondy i dac buzika kajmanowi... i poznac ciekawych ludzi; przy okazji poogladlismy sobie rozne kolorowe ptaszki, zolwie, dwa razy spotkalismy mrowkojada (nie wiedzialam ze to takie olbrzymy!), pojezdzililismy konno, poplywalismy lodzia, w miedzyczasie lowilismy piranie - ale mi to nigdy nie wychodzilo... wiec z braku sukcesow, jak juz zezarly mi 10 sztuk miesa obrazilam sie i zarzucilam sprzet:)
jednak najbardziej ekscytujace bylo polowanie na anakondy... ja po maxymalnym zaanagazaowaniu sie w poszukiwanie a potem w obcowanie z anakonda mam nowa ksywke od wspoltowarzyszy podrozy - Adakonda:) a malenstwo to bylo - raptem 3 metry - nic tylko brac w ramiona:) niestety strasznie smierdzi... wrocilam kompletnie obdarta i unorana z tej eskapady - dzis chyba przez pol nocy bede cerowac swoje przedostatnie spodnie:)
Los llaneros to prawdziwi twardziele i maczomeni- pija rum od samego rana do poznej nocy i sie maja dobrze... wszyscy tez sklonni sa do wielu poswiecen dla kobiet, nie zaprzestaja komplementowac i zapraszac do swojej hacyjendy:) raz zalapalismy sie na lokalesowa fieste, gdzie przeszlam skrocony kurs salsy ale jak sie nie ma talentu zaden kurs nie pomoze...
Przewodnik po llanos tez palil trawke jak rowniez pil, ale okolice llanos i ich mieszkancow (ludzi, ptaki i zwierzeta) znal jak wlasna kieszen wiec robote wykonal perfectamente... poza tym sokiem z jakiejs rosliny wyleczyl mi twarz z oparzen poslonecznych
a spalismy sobie w chatce na hamakach- baaardzo wygodnie ale mozna wypasc;) trzeba tez bylo uwazac w toalecie, bo pojawialy tam sie zaby, a ponoc byly przypadki ze jakas zapodziala sie w bieliznie i byl problem:) karmili nas pysznymi lokalesowymi specjalami, zawsze tylko zanim nalalo sie cos do szklanki trzeba bylo wytrzepac z nich mrowki i wszelkie robactwo... ale do wszystkiego mozna sie przyzwyczaic:)
ahaaaa, co ciekawe ludzie prowadzacy camp w ktorym mieszkalismy, znaja Beate Pawlikowska i Martyne Wojciechowska, a co jakis czas przyjezdzaja do nich grupy Polakow z AfricLine; chlopaki nawet wspominali jak krecili film z Martyna dla TVNu, nie zdziwilam sie wiec jak jeden z lowcow anakondy pojawil sie w firmowej czapeczce TVNu;) oczywiscie mam fotki..
z wyprawy pozostali mi znajomi na dalsza podroz - jutro z Holendrami jeszcze przerabiam dwudniowa wyprawe w gory i to teleferico, bo wciaz moja baza jest Merida ale pojutrze wyruszam na wschod kraju tez moze z kumplem z wyprawy na llanos.
Tymczasem pozdrawiam Was! mam nadzieje cos skrobnac pojutrze.
ps. ciagle nie mam czasu popracowac nad zdjeciami...a mam ich juz setki, a wsrod nich nawet zdarzaja sie niektore naprawde dobre:)